Het is Nigeria's best bewaarde geheim en zou net zo'n succesvol exportproduct kunnen zijn voor dit land als aardolie:
moin moin, of gestoomde bonencake. De eerste keer dat ik het proefde, was ik op slag verliefd. Zoet, pittig, romig en zijdezacht... Bovendien gezond en met ingrediënten die je welhaast overal op aarde kunt krijgen.
Mijn OneWorldblog van deze week gaat over mijn liefdesaffaire met moin moin. Maar praten over eten is net als praten over seks: uiteindelijk wil je het toch ervaren. Hieronder mijn recept.
(meer)De dikke man fluistert iets in mijn oor, maar de monsterventilatoren op het gladgeschoren gazon maken zo veel herrie dat ik hem niet kan verstaan. Hij spreekt luider. Zijn stem piept verrassend, alsof iemand hem de keel dichtknijpt.
'Ik kan je best helpen met de huur, weet je. Je hoeft echt niet op het Lagos Mainland te wonen.'
Een vrouw zijn in Nigeria houdt in dat je een groot deel van de tijd wordt beschouwd als seksobject. Tel daar een blanke huidskleur bij op, hoe je er ook uitziet, en je wordt ook nog eens een sekstrofee.
Lees mijn blog op OneWorld.nl'Bastaard! Beest! Jij idioot!' De volgende uitroepen van de taxichauffeur ontgaan me, want hij gaat over in het Yoruba, de taal die veel inwoners van Lagos spreken. Aan zijn gelaatsuitdrukking en intonatie te merken, zijn ze op zijn minst even beledigend als zijn tirade in het Engels. In zijn ogen had zijn tegenligger hem voorrang moeten geven. Het spreekt voor zich dat deze chauffeur daar heel anders over denkt, iets dat die op zijn beurt uitdrukt in al net zo krenkende beschimpingen. De twee zetten hun geanimeerde scheldkannonade minutenlang voort. Het deert ze niets dat het verkeer achter hen opstroopt tot een dubbelloopse file in dit zijstraatje in Surulere nabij het universitaire ziekenhuis. Dan trekken ze op en gaan hun eigen weg, alsof er niets is gebeurd.
De kunst van het kwaad worden in Lagos: lees mijn blog op OneWorld.nl'Funkeeee!' Meteen als ik de hoek van de straat omsla, hebben ze me in de gaten. De bewoners van dit stukje Ebute-Metta zijn me niet vergeten. Kleine Gbenga komt het gangetje uitrennen waar zijn moeder zijn nek met talkpoeder stond te bewerken. 'Auntie Funke!' Als hij grijnst zie ik een gat tussen zijn melktanden. Ik denk aan mijn oudste nichtje in Amsterdam dat ook tanden aan het wisselen is. Ze zijn even oud. Mikkey, een van de straatvaders, laat een fles STAR-bier voor hem en mij aanrukken. Ook al is het 's ochtends half twaalf, ik weiger niet.
Lees mijn blog Hoe Femke Funke wordtMijn rechterhand met het zorgvuldig geknede balletje amala is halverwege mijn mond als ik opkijk. Drie paar ogen zijn op mij gericht. Het personeel van dit eettentje bij mij om de hoek in Agege, Lagos, heeft kennelijk weinig omhanden. De serveerster met de schuifelpas die me een petflesje water bracht, ging daarna zitten op een stoel aan de tafel naast de mijne. Ze draaide het plastic tuinmeubel precies zo dat ze uitzicht heeft op de roestvrij stalen schaal met okrasoep voor mijn neus en volgt belangstellend hoe ik het bolletje yam-deeg in de slijmerige groene saus doop en vervolgens zonder al te veel draden te trekken omhoog hijs. Ik prop de amala in mijn mond, veeg die ene niet te vermijden slijmdraad met een papieren servet van mijn kin en eet verder. Tien jaar reizen door Sub-Sahara Afrika maakten mij zo goed als immuun voor gestaar. Het grootste deel van de tijd tenminste.
Lees mijn blog op OneWorld.nlEen managing director in de showbiz heeft nu al van me gehoord en wil me op tv lanceren? Ik had begrepen dat Nigeria het land van de oneindige mogelijkheden was, maar dit is wel heel snel. Het is november en ik ben net een week in Lagos. Mijn cv moet wel circuleren op de juiste plekken...
Lees mijn nieuwe blog 'Hoe Femke Funke wordt' op OneWorld.nl'Als je dromen je geen angst aanjagen, zijn ze niet groot genoeg.' De tweet die afgelopen zaterdagavond over mijn scherm kwam, was niet speciaal voor mij bestemd. Maar ik voelde me wel aangesproken. Laat ik het maar bekennen: mijn droom jaagt me met zekere regelmaat de stuipen op het lijf. Mijn veilige, luxe land vaarwel zeggen om me in mijn uppie te vestigen in een stad die bijna evenveel inwoners telt als Nederland maar nog niet een honderdste van de voorzieningen, in een land dat bij de meeste westerlingen – ten onrechte – enkel negatieve associaties oproept: als ik het zo opschrijf klinkt mijn voornemen om te verhuizen naar Lagos, Nigeria als een bizarre onderneming. Tegelijkertijd heb ik nog nooit in mijn leven ergens zo naar uitgekeken.
Hoe Femke Funke wordt: lees de rest van mijn column op OneWorld.nlTerwijl ik mijn koffers pak voor Lagos, Nigeria, besef ik dat ik een verklaring schuldig ben. Een verklaring aan Maputo, Mozambique, mijn favoriete stad op het continent sinds ik tien jaar geleden begon te reizen door Sub-Sahara Afrika. Zoals verschillende vrienden me terecht vroegen toen ze hoorden dat ik naar Lagos ging verhuizen: waarom niet Maputo? Het antwoord is eenvoudig: de mooiste Afrikaanse stad die ik ken is wellicht een geweldige plek om op vakantie te gaan, maar niet per se om te werken. Misschien juist omdat het er zo leuk is. Dus, mijn geliefd Maputo, ik verraad je niet, ik bescherm alleen mezelf. En ik ben ook stapel op de bedrijvigheid van Lagos, zijn energie en belofte. Maar weet, mijn geliefd Maputo, dat ik zal terugkeren. Al is het alleen maar om te werken aan mijn roman, die zich deels afspeelt in jouw met acacia's omzoomde avenida's. Ik zal altijd een manier vinden om je in mijn werk te integreren.
Na jaren journalistiek en twee non-fictie boeken schrijf ik een roman. Waarom? Het begon vorige zomer in Lagos op een literaire workshop waarvan ik verslag deed voor
ZAM Magazine, met een uitspraak van de Nigeriaanse auteur
Chimamanda Adichie – koningin van de oneliners over creatief schrijven. Ze stelde schrijvers meer te vertrouwen wanneer deze fictie schreven, dan non-fictie. In fictie, zei ze, hoef je de mensen over wie je schrijft minder te beschermen. Toen begon het mij te dagen: het thema interculturele relaties moet ik behandelen door middel van fictie! Het onderwerp lag al jaren te sudderen in mijn hersenpan, sinds ik voor het eerst in Afrika belandde - in Mozambique om precies te zijn - tien jaar geleden, en zag wat er gebeurde tussen Westerse vrouwen en Afrikaanse mannen. Door de jaren heen ben ik getuige geweest van zo veel romances, tragedies en grote en kleine incidenten, dat ik er een bibliotheek over vol zou kunnen schrijven. Verhalen over liefde, macht, gender, verraad, misverstanden, cultuurschokken en geld. Maar ik heb nooit het vertrouwen willen beschamen van de betrokkenen, dus bleef het idee altijd in de ijskast. Tot Adichies opmerking. Toen zijn de hoofdpersonen van mijn eerste roman geboren: Daniel, half Zimbabweaans, half Mozambikaans, en de Portugese Cristina. En alle overeenkomsten met werkelijk bestaande personen berusten op puur toeval.
Klik hier om mijn artikel te lezen over de Farafina Trust Creative Writing Workshop in LagosGaat Nigeria een politieke lente tegemoet? Op het
PvdA-congres dit weekend zal ik praten over de recente gebeurtenissen in Afrika's volkrijkste land. Een natiewijde protestbeweging kwam op gang nadat op 1 januari de benzineprijzen bijna verdrievoudigden doordat de regering de subsidie erop afschafte. Het protest gaat echter over veel meer dan de prijs van een liter aan de pomp. In het debat komen behalve Nigeria ook de politieke ontwikkelingen in andere landen aan bod. Tweede Kamerlid
Jacques Monasch zal het hebben over Rusland en HIVOS-medewerker
Marcel van der Heijden over Syrië. Wat zijn de verschillen en overeenkomsten tussen de bewegingen en wat kunnen wij ervan leren?
Zondag 22 januari, 13.15 uur, Brabanthallen, Den Bosch, in de foyer.
Het is Nigeria's best bewaarde geheim en zou net zo'n succesvol exportproduct kunnen zijn voor dit land als aardolie: moin moin, of gestoomde bonencake. De eerste keer dat ik het proefde, was ik op slag verliefd. Zoet, pittig, romig en zijdezacht... Bovendien gezond en met ingrediënten die je welhaast overal op aarde kunt krijgen. Mijn OneWorldblog van deze week gaat over mijn liefdesaffaire met moin moin. Maar praten over eten is net als praten over seks: uiteindelijk wil je het toch ervaren. Hieronder mijn recept.
De dikke man fluistert iets in mijn oor, maar de monsterventilatoren op het gladgeschoren gazon maken zo veel herrie dat ik hem niet kan verstaan. Hij spreekt luider. Zijn stem piept verrassend, alsof iemand hem de keel dichtknijpt.
'Bastaard! Beest! Jij idioot!' De volgende uitroepen van de taxichauffeur ontgaan me, want hij gaat over in het Yoruba, de taal die veel inwoners van Lagos spreken. Aan zijn gelaatsuitdrukking en intonatie te merken, zijn ze op zijn minst even beledigend als zijn tirade in het Engels. In zijn ogen had zijn tegenligger hem voorrang moeten geven. Het spreekt voor zich dat deze chauffeur daar heel anders over denkt, iets dat die op zijn beurt uitdrukt in al net zo krenkende beschimpingen. De twee zetten hun geanimeerde scheldkannonade minutenlang voort. Het deert ze niets dat het verkeer achter hen opstroopt tot een dubbelloopse file in dit zijstraatje in Surulere nabij het universitaire ziekenhuis. Dan trekken ze op en gaan hun eigen weg, alsof er niets is gebeurd.
'Funkeeee!' Meteen als ik de hoek van de straat omsla, hebben ze me in de gaten. De bewoners van dit stukje Ebute-Metta zijn me niet vergeten. Kleine Gbenga komt het gangetje uitrennen waar zijn moeder zijn nek met talkpoeder stond te bewerken. 'Auntie Funke!' Als hij grijnst zie ik een gat tussen zijn melktanden. Ik denk aan mijn oudste nichtje in Amsterdam dat ook tanden aan het wisselen is. Ze zijn even oud. Mikkey, een van de straatvaders, laat een fles STAR-bier voor hem en mij aanrukken. Ook al is het 's ochtends half twaalf, ik weiger niet.
Mijn rechterhand met het zorgvuldig geknede balletje amala is halverwege mijn mond als ik opkijk. Drie paar ogen zijn op mij gericht. Het personeel van dit eettentje bij mij om de hoek in Agege, Lagos, heeft kennelijk weinig omhanden. De serveerster met de schuifelpas die me een petflesje water bracht, ging daarna zitten op een stoel aan de tafel naast de mijne. Ze draaide het plastic tuinmeubel precies zo dat ze uitzicht heeft op de roestvrij stalen schaal met okrasoep voor mijn neus en volgt belangstellend hoe ik het bolletje yam-deeg in de slijmerige groene saus doop en vervolgens zonder al te veel draden te trekken omhoog hijs. Ik prop de amala in mijn mond, veeg die ene niet te vermijden slijmdraad met een papieren servet van mijn kin en eet verder. Tien jaar reizen door Sub-Sahara Afrika maakten mij zo goed als immuun voor gestaar. Het grootste deel van de tijd tenminste.
Een managing director in de showbiz heeft nu al van me gehoord en wil me op tv lanceren? Ik had begrepen dat Nigeria het land van de oneindige mogelijkheden was, maar dit is wel heel snel. Het is november en ik ben net een week in Lagos. Mijn cv moet wel circuleren op de juiste plekken...
'Als je dromen je geen angst aanjagen, zijn ze niet groot genoeg.' De tweet die afgelopen zaterdagavond over mijn scherm kwam, was niet speciaal voor mij bestemd. Maar ik voelde me wel aangesproken. Laat ik het maar bekennen: mijn droom jaagt me met zekere regelmaat de stuipen op het lijf. Mijn veilige, luxe land vaarwel zeggen om me in mijn uppie te vestigen in een stad die bijna evenveel inwoners telt als Nederland maar nog niet een honderdste van de voorzieningen, in een land dat bij de meeste westerlingen – ten onrechte – enkel negatieve associaties oproept: als ik het zo opschrijf klinkt mijn voornemen om te verhuizen naar Lagos, Nigeria als een bizarre onderneming. Tegelijkertijd heb ik nog nooit in mijn leven ergens zo naar uitgekeken.
Terwijl ik mijn koffers pak voor Lagos, Nigeria, besef ik dat ik een verklaring schuldig ben. Een verklaring aan Maputo, Mozambique, mijn favoriete stad op het continent sinds ik tien jaar geleden begon te reizen door Sub-Sahara Afrika. Zoals verschillende vrienden me terecht vroegen toen ze hoorden dat ik naar Lagos ging verhuizen: waarom niet Maputo? Het antwoord is eenvoudig: de mooiste Afrikaanse stad die ik ken is wellicht een geweldige plek om op vakantie te gaan, maar niet per se om te werken. Misschien juist omdat het er zo leuk is. Dus, mijn geliefd Maputo, ik verraad je niet, ik bescherm alleen mezelf. En ik ben ook stapel op de bedrijvigheid van Lagos, zijn energie en belofte. Maar weet, mijn geliefd Maputo, dat ik zal terugkeren. Al is het alleen maar om te werken aan mijn roman, die zich deels afspeelt in jouw met acacia's omzoomde avenida's. Ik zal altijd een manier vinden om je in mijn werk te integreren.
Na jaren journalistiek en twee non-fictie boeken schrijf ik een roman. Waarom? Het begon vorige zomer in Lagos op een literaire workshop waarvan ik verslag deed voor ZAM Magazine, met een uitspraak van de Nigeriaanse auteur Chimamanda Adichie – koningin van de oneliners over creatief schrijven. Ze stelde schrijvers meer te vertrouwen wanneer deze fictie schreven, dan non-fictie. In fictie, zei ze, hoef je de mensen over wie je schrijft minder te beschermen. Toen begon het mij te dagen: het thema interculturele relaties moet ik behandelen door middel van fictie! Het onderwerp lag al jaren te sudderen in mijn hersenpan, sinds ik voor het eerst in Afrika belandde - in Mozambique om precies te zijn - tien jaar geleden, en zag wat er gebeurde tussen Westerse vrouwen en Afrikaanse mannen. Door de jaren heen ben ik getuige geweest van zo veel romances, tragedies en grote en kleine incidenten, dat ik er een bibliotheek over vol zou kunnen schrijven. Verhalen over liefde, macht, gender, verraad, misverstanden, cultuurschokken en geld. Maar ik heb nooit het vertrouwen willen beschamen van de betrokkenen, dus bleef het idee altijd in de ijskast. Tot Adichies opmerking. Toen zijn de hoofdpersonen van mijn eerste roman geboren: Daniel, half Zimbabweaans, half Mozambikaans, en de Portugese Cristina. En alle overeenkomsten met werkelijk bestaande personen berusten op puur toeval.
Gaat Nigeria een politieke lente tegemoet? Op het PvdA-congres dit weekend zal ik praten over de recente gebeurtenissen in Afrika's volkrijkste land. Een natiewijde protestbeweging kwam op gang nadat op 1 januari de benzineprijzen bijna verdrievoudigden doordat de regering de subsidie erop afschafte. Het protest gaat echter over veel meer dan de prijs van een liter aan de pomp. In het debat komen behalve Nigeria ook de politieke ontwikkelingen in andere landen aan bod. Tweede Kamerlid Jacques Monasch zal het hebben over Rusland en HIVOS-medewerker Marcel van der Heijden over Syrië. Wat zijn de verschillen en overeenkomsten tussen de bewegingen en wat kunnen wij ervan leren?
