Na meer dan een half jaar thuis schrijven aan mijn boek, ben ik eindelijk weer in Afrika. Vorige week kwam ik aan in Burkina Faso waar ik in december
afscheid van nam. Eerst ben ik een tijdje in de hoofdstad Ouagadougou, dan ga ik naar Bobo-Dioulasso om iedereen weer te zien. Maar allereerst ben ik hier om reportages te maken, onder andere voor
Opzij. Het boek over verstedelijking in Afrika is af:
Gin-tonic & cholera komt uit in oktober. Maar da's geen enkele reden om hier in Ouaga niet in het stadsleven te duiken.
Via deze site komen geregeld mails binnen van mensen die op vakantie willen in Afrika, en mij vragen om advies. Zeker sinds het WK voetbal zijn dat er steeds meer. Ook nrc.next was niet onopgemerkt gebleven dat Afrika als vakantiebestemming groeit in populariteit. Vandaar dat de redactie me vroeg naar mijn favorieten.
Lees mijn Afrikaanse vakantietop 3
Te vaak worden plannen voor Afrika op westerse tekentafels ontworpen.
Blueprints of Paradise wil hierin verandering brengen met een ontwerpwedstrijd waarin Afrikaanse architecten hun ideeën voor de toekomst kunnen laten zien. Het
Afrika Museum en
African Architecture Matters roepen hiervoor architecten, kunstenaars en visionairs op plannen in te sturen voor de inrichting van het Afrika van de toekomst. De
jury - waarin ondergetekende - selecteert een aantal inzendingen die van april tot en met oktober 2011 te zien zullen zijn in het Afrika Museum in Berg en Dal.
Inzendingstermijn sluit 15 oktober 2010
Ze zouden vies, lelijk en chaotisch zijn en de armoede alleen maar bevorderen. Tijdschrift IS neemt in het zomernummer een aantal mythes onder vuur over de Afrikaanse stad, en interviewt daarvoor onder andere Jacob Songsore, professor in de gezondheidszorg aan de Universiteit van Accra, de Nederlandse architect
Antoni Folkers en mij. Folkers verbaast zich erover hoe het Westen eeuwenlang voorbij is gegaan aan het urbane Afrika: 'Ik vind het ongelooflijk dat Europeanen (...) honderden jaren om Afrika heen zijn gezeild. In Afrika bestond op dat moment al een levendig stadsleven. Veel van die steden waren gebouwd met organische vergankelijke materialen als leem, hout en riet, waardoor wij ze niet meer kennen.'
Klik hier voor het artikel in IS
Wie mij kent, zal erom grinniken. Voetbal is niet bepaald mijn grote liefde, en ik had gezworen geen woord te wijden aan dat hele WK. Maar nu raak ik toch aangestoken door de voetbalgekte. Tijdens het WK verandert het
Tropentheater in een Afrikaans voetbalcafé. Wedstrijden op groot scherm worden gecombineerd met informatie en gesprekken over de betreffende landen vooraf. Voetbal mét, dus. Voorafgaand aan de wedstrijd Nigeria-Argentinië aanstaande zaterdag ben ik uitgenodigd als een van de sprekers. Geen zorgen, aan een sportieve voorbeschouwing zal ik me niet wagen. Wel aan een beschouwing over het dagelijks leven in Nigeria, zoals ik dat meemaakte toen ik afgelopen zomer woonde in
Ibadan, de derde stad van het land.
Zaterdag 12 juni, 15.00 uur, Tropentheater, Linneausstraat 2, Amsterdam
De bedoeling van de Nigeriaanse grondwet is sympathiek genoeg: door de oorspronkelijke bewoners van een gebied een streepje voor te geven, moet het culturele erfgoed van de meer dan 250 verschillende etnische groepen in het land behouden blijven. De uitwerking is echter anders en maakt een groot deel van de Nigerianen buitenstaanders in eigen land. Dat is de wortel van veel Nigeriaans geweld.
Lees mijn commentaar in Onze Wereld
De Nigeriaanse diaspora in Londen is alvast een flink potentieel publiek voor
Fela! De musical over Nigeria's beroemdste muzikant Fela Kuti gaat op 16 november in première in het National Theatre in de Britse hoofdstad. Op Broadway maakt de musical al sinds de herfst furore. Bezoekers spreken van
een kolkende productie waarbij het publiek dansend de zaal verlaat. Blijkbaar ben ik niet de enige fan van de zinderende
afrobeat van de in 1997 overleden Nigeriaan. Op musicals heb ik het niet zo, maar misschien dat ik voor Fela! een uitzondering maak.
Als een brede, wrede riem loopt het over het Afrikaanse continent: de aaneenschakeling van landen waar vrouwenbesnijdenis wordt gepraktiseerd. Van Mauretanië in het westen tot Somalië in het oosten zetten Afrikanen het mes in de vrouwelijke genitaliën. Dat is tenminste de kaart die ons wordt voorgeschoteld als we het hebben over wat in internationaal organisatiejargon FGM is gaan heten,
Female Genital Mutilation. Maar die veelgebruikte kaart verdoezelt een nog veel schokkender realiteit.
Lees mijn commentaar in Onze Wereld
Nee, ik word er niet op het matje geroepen omdat ik iemand een loer heb gedraaid. Ik zit aanstaande dinsdag bij het TROS-programma
Opgelicht om te vertellen over Nigeriaanse internetfraudeurs. Tijdens mijn
verblijf in Ibadan, de derde stad van Nigeria, zat ik er af en toe in het cybercafé gewoon tussen. En bleken het helemaal niet zulke enge bandieten, maar eerder kansloze jongens met universitair diploma maar zonder toekomstperspectief.
Bekijk de uitzending van 2 maart (op 21 minuten kom ik aan bod)
Na meer dan een half jaar thuis schrijven aan mijn boek, ben ik eindelijk weer in Afrika. Vorige week kwam ik aan in Burkina Faso waar ik in december afscheid van nam. Eerst ben ik een tijdje in de hoofdstad Ouagadougou, dan ga ik naar Bobo-Dioulasso om iedereen weer te zien. Maar allereerst ben ik hier om reportages te maken, onder andere voor Opzij. Het boek over verstedelijking in Afrika is af: Gin-tonic & cholera komt uit in oktober. Maar da's geen enkele reden om hier in Ouaga niet in het stadsleven te duiken.
Via deze site komen geregeld mails binnen van mensen die op vakantie willen in Afrika, en mij vragen om advies. Zeker sinds het WK voetbal zijn dat er steeds meer. Ook nrc.next was niet onopgemerkt gebleven dat Afrika als vakantiebestemming groeit in populariteit. Vandaar dat de redactie me vroeg naar mijn favorieten.
Te vaak worden plannen voor Afrika op westerse tekentafels ontworpen. Blueprints of Paradise wil hierin verandering brengen met een ontwerpwedstrijd waarin Afrikaanse architecten hun ideeën voor de toekomst kunnen laten zien. Het Afrika Museum en African Architecture Matters roepen hiervoor architecten, kunstenaars en visionairs op plannen in te sturen voor de inrichting van het Afrika van de toekomst. De jury - waarin ondergetekende - selecteert een aantal inzendingen die van april tot en met oktober 2011 te zien zullen zijn in het Afrika Museum in Berg en Dal. Inzendingstermijn sluit 15 oktober 2010
Ze zouden vies, lelijk en chaotisch zijn en de armoede alleen maar bevorderen. Tijdschrift IS neemt in het zomernummer een aantal mythes onder vuur over de Afrikaanse stad, en interviewt daarvoor onder andere Jacob Songsore, professor in de gezondheidszorg aan de Universiteit van Accra, de Nederlandse architect Antoni Folkers en mij. Folkers verbaast zich erover hoe het Westen eeuwenlang voorbij is gegaan aan het urbane Afrika: 'Ik vind het ongelooflijk dat Europeanen (...) honderden jaren om Afrika heen zijn gezeild. In Afrika bestond op dat moment al een levendig stadsleven. Veel van die steden waren gebouwd met organische vergankelijke materialen als leem, hout en riet, waardoor wij ze niet meer kennen.'
Wie mij kent, zal erom grinniken. Voetbal is niet bepaald mijn grote liefde, en ik had gezworen geen woord te wijden aan dat hele WK. Maar nu raak ik toch aangestoken door de voetbalgekte. Tijdens het WK verandert het Tropentheater in een Afrikaans voetbalcafé. Wedstrijden op groot scherm worden gecombineerd met informatie en gesprekken over de betreffende landen vooraf. Voetbal mét, dus. Voorafgaand aan de wedstrijd Nigeria-Argentinië aanstaande zaterdag ben ik uitgenodigd als een van de sprekers. Geen zorgen, aan een sportieve voorbeschouwing zal ik me niet wagen. Wel aan een beschouwing over het dagelijks leven in Nigeria, zoals ik dat meemaakte toen ik afgelopen zomer woonde in Ibadan, de derde stad van het land.
De bedoeling van de Nigeriaanse grondwet is sympathiek genoeg: door de oorspronkelijke bewoners van een gebied een streepje voor te geven, moet het culturele erfgoed van de meer dan 250 verschillende etnische groepen in het land behouden blijven. De uitwerking is echter anders en maakt een groot deel van de Nigerianen buitenstaanders in eigen land. Dat is de wortel van veel Nigeriaans geweld.
De Nigeriaanse diaspora in Londen is alvast een flink potentieel publiek voor Fela! De musical over Nigeria's beroemdste muzikant Fela Kuti gaat op 16 november in première in het National Theatre in de Britse hoofdstad. Op Broadway maakt de musical al sinds de herfst furore. Bezoekers spreken van een kolkende productie waarbij het publiek dansend de zaal verlaat. Blijkbaar ben ik niet de enige fan van de zinderende afrobeat van de in 1997 overleden Nigeriaan. Op musicals heb ik het niet zo, maar misschien dat ik voor Fela! een uitzondering maak.
Als een brede, wrede riem loopt het over het Afrikaanse continent: de aaneenschakeling van landen waar vrouwenbesnijdenis wordt gepraktiseerd. Van Mauretanië in het westen tot Somalië in het oosten zetten Afrikanen het mes in de vrouwelijke genitaliën. Dat is tenminste de kaart die ons wordt voorgeschoteld als we het hebben over wat in internationaal organisatiejargon FGM is gaan heten, Female Genital Mutilation. Maar die veelgebruikte kaart verdoezelt een nog veel schokkender realiteit.
Nee, ik word er niet op het matje geroepen omdat ik iemand een loer heb gedraaid. Ik zit aanstaande dinsdag bij het TROS-programma Opgelicht om te vertellen over Nigeriaanse internetfraudeurs. Tijdens mijn verblijf in Ibadan, de derde stad van Nigeria, zat ik er af en toe in het cybercafé gewoon tussen. En bleken het helemaal niet zulke enge bandieten, maar eerder kansloze jongens met universitair diploma maar zonder toekomstperspectief.
