22 pagina's telt 's lands grootste vrouwenblad Libelle deze week maar liefst uit voor een dossier over Afrika. Het openingsessay 'Tijd voor een positievere invalshoek' is van mijn hand. Uit mijn essay: 'Vergelijk het met een vreemdeling die Nederland beschrijft als het land met twee politieke moorden het afgelopen decennium, waar de zuigelingensterfte een van de hoogste is van Europa en er met Oud en Nieuw honderden burgers preventief de cel in moeten waarna alsnog tientallen auto's in brand gaan. We zouden ons niet rechtvaardig gerepresenteerd voelen met zo'n eenzijdige voorstelling. Toch zijn dit het soort gegevens waarop wij ons beeld van Afrika baseren.'
Op veler verzoek nu ook op mijn eigen site de filmpjes die ik draaide in Bobo Dioulasso, Burkina Faso op een rij. Sinds ik de videocamera ter hand nam - of beter gezegd, mijn Lumix fototoestel - blijk ik een nieuw publiek te hebben aangeboord. Fascinerend hoezeer bewegend beeld een andere dimensie geeft aan mijn reportages. Een medium dat ik dan ook beslist verder zal gaan ontdekken. Klik op meer om de filmpjes te bekijken, vanzelfsprekend ook allemaal in de oorspronkelijke context te vinden bij nrc.next op City Life in Afrika. (meer)
Een bevriende muzikant vroeg me tijdens mijn verblijf in Bobo Dioulasso, Burkina Faso, zijn videoclip te draaien. Het liedje Saya Mama in het Dioula gaat over zijn moeder die overleed toen hij vijf was. Draaien en monteren was voor mij een volkomen nieuwe ervaring - evengoed was Zanké blij met het resultaat en is de clip dezer dagen dagelijk op tv te zien in Burkina. Blij dat ik een Afrikaanse vriend kon helpen.
Je vroegste opdrachtgevers houden een bijzonder plaatsje in een freelancershart. Jarenlang en tot zeer recent schreef ik voor het Ublad van de Utrechtse universiteit Het Torentje. Daarin interviewde ik iedere week een wetenschapper over een actueel onderwerp. De rubriek werd onlangs nog geprezen door de vakjury van de Gouden Luis in de Pels 2009, een prijs voor het beste journalistieke medium op het gebied van hoger onderwijs. Toen het Ublad afgelopen zomer afscheid moest nemen van al zijn freelancers, en dus eveneens van zijn Torentjesschrijfster, was dat dan ook het eind van een era. De laatste jaren had mijn gereis door Afrika de productie van mijn rubriek echter al danig in de wielen gereden, dus ik kon ermee leven dat Het Torentje niet langer mijn domein was. Maar dat nu het hele papieren Ublad gaat verdwijnen, gaat me te ver. Op dit moment werkt de redactie aan de laatste papieren uitgave, het is de bedoeling dat het orgaan enkel digitaal verder gaat. Tenzij wij daar een stokje voor steken. Teken dus, net als ik, de petitie op www.redhetublad.nl
Voor lof is het nooit te laat, ook al was de prijsuitreiking meer dan een week geleden. De vernieuwde nieuwsblog van nrc.next viel begin deze maand danig in de prijzen. De site die ook de woonplaats is van mijn City Life in Afrikablog die ik de afgelopen anderhalf jaar vanuit stedelijk Afrika heb bijgehouden, mag zich nu de beste Nederlandse weblog van 2009 noemen en won ook nog in de categorie Nieuws & Opinie. Uit het juryrapport: 'Vanaf de lancering was Nextlog spraakmakend. Deze site heeft het afgelopen jaar echt een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Originele invalshoeken, een prachtige beeldrubriek en leuke speciale content.' Hoera voor de redactie - en een klein beetje voor mezelf ;o)
Binnen twee jaar verblijven in zes verschillende steden over heel Afrika - de onderneming is bijna achter de rug. De komende maand zit ik in Bobo Dioulasso, de laatste stad op het lijstje voor mijn boek over het Afrikaanse stadsleven. Een feestelijk einde: ik schrijf hier over muziek en dans en beeldende kunst en de rol ervan in het dagelijks bestaan. Via nrc.next, de papieren krant en de blog, is deze laatste etappe van de research voor mijn stedenboek te volgen. www.nrcnext.nl/citylife
Waarom wordt er zo moeilijk gedaan over de villa van het kroonprinselijk paar in Mozambique? Zakendoen in een arm land is kennelijk nog steeds lastiger uit te leggen dan het doneren van een kindertehuis. Lees mijn commentaar in Onze Wereld, het maandblad waarvan ik vanaf nu vaste commentator ben. Vorige zomer was ik met Mozambikaanse fotograaf Mauro Pinto op het schiereiland waar Willem Alexander en Máxima hun vakantiehuis laten bouwen. Voor Maandblad M van NRC Handelsblad schreef ik een reportage, over het ongerepte duingebied waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan en zijn bewoners, die niets liever willen dan dat dit verandert.
Ze verveelden zich suf, de studenten van de universiteit van Ibadan, Nigeria, waar ik afgelopen zomer op de campus woonde. Een staking van het universiteitspersoneel legde het hele instituut maandenlang plat. In het hele land staakte de academische staf om een betere financiering af te dwingen van het Nigeriaanse hoger onderwijs. Als gevolg hiervan zaten studenten maandenlang stil, konden vierdejaars niet afstuderen en dropen de meeste jongeren uiteindelijk af naar hun ouderlijk huis. Toen de universitaire vakbond onlangs een voorlopig eind van de staking aankondigde, omdat de regering had toegezegd het onderwijsbudget te verhogen, haastten vanuit heel het land de studenten zich naar hun universiteiten voor hun tentamens. Of hun professoren op de lange duur aan het werk zullen blijven, is maar de vraag. De Nigeriaanse regering heeft er een handje van haar beloftes niet na te komen.
Het leest als een script voor een Hollywood-thriller, maar dan een met inhoud. It's Our Turn to Eat is het verhaal over de Keniaanse klokkenluider John Githongo, aangesteld als de hoogste corruptiebestrijder van Kenia toen in 2002 een nieuw regime aantrad dat eindelijk schoon schip zou maken. Idealist Githongo ontdekt echter het tegendeel: de corrupte praktijken gaan net zo hard door als onder de oude machthebbers. Een goed gedocumenteerd boek dat ook harde noten kraakt over de lakse reactie van het Westen op de schandalen die worden opgerakeld en leiden tot de hoogste regionen van de macht, inclusief president Kibaki. In een interview beschrijft de auteur Michela Wrong een 'naïeve donorengemeenschap die wanhopig graag weer geld wilden gaan lenen aan Kenia... en het bewijs (van de corruptie) niet wilde zien.' Alleen één Britse ambassadeur in Nairobi waagde het de waarheid 'uit te kotsen over de schoenen van het establishment'. Hij werd de held van de Keniaan op straat maar een paria in diplomatieke kringen. Dat het boek in Kenia niet kan worden verkocht zegt voldoende over de explosieve inhoud ervan. Michela Wrong, It's Our Turn to Eat. The Story of a Kenyan Whistle Blower (Fourth Estate, 2009)
Een Iraniër die blogt over de protesten in zijn land, beelden uit de Niger-delta geschoten door een Nigeriaanse cameraman: de technische mogelijkheden van internet openen de deuren tot samenwerking met journalisten van overal ter wereld. Wat zijn de kansen die zo'n samenwerking biedt en wat de risico's? Daarover organiseert de Dick Scherpenzeel Stichting een bijeenkomst. Een discussie vanuit de praktijk, geleid door mij, met onder andere Stan van Engelen, eindredacteur Metropolis (VPRO) en Brechtje van de Moosdijk, chef buitenlandredactie RTL Nieuws. Een voorzetje werd gisteren alvast gedaan bij het radioprogramma OBA Live, met onder andere ZAM-hoofdredacteurBart Luirink - ook erbij volgende week. Woensdag 16 september vanaf 19.30 in De Balie, Amsterdam
22 pagina's telt 's lands grootste vrouwenblad Libelle deze week maar liefst uit voor een dossier over Afrika. Het openingsessay 'Tijd voor een positievere invalshoek' is van mijn hand. Uit mijn essay: 'Vergelijk het met een vreemdeling die Nederland beschrijft als het land met twee politieke moorden het afgelopen decennium, waar de zuigelingensterfte een van de hoogste is van Europa en er met Oud en Nieuw honderden burgers preventief de cel in moeten waarna alsnog tientallen auto's in brand gaan. We zouden ons niet rechtvaardig gerepresenteerd voelen met zo'n eenzijdige voorstelling. Toch zijn dit het soort gegevens waarop wij ons beeld van Afrika baseren.'
Op veler verzoek nu ook op mijn eigen site de filmpjes die ik draaide in Bobo Dioulasso, Burkina Faso op een rij. Sinds ik de videocamera ter hand nam - of beter gezegd, mijn Lumix fototoestel - blijk ik een nieuw publiek te hebben aangeboord. Fascinerend hoezeer bewegend beeld een andere dimensie geeft aan mijn reportages. Een medium dat ik dan ook beslist verder zal gaan ontdekken. Klik op meer om de filmpjes te bekijken, vanzelfsprekend ook allemaal in de oorspronkelijke context te vinden bij nrc.next op City Life in Afrika.
Een bevriende muzikant vroeg me tijdens mijn verblijf in Bobo Dioulasso, Burkina Faso, zijn videoclip te draaien. Het liedje Saya Mama in het Dioula gaat over zijn moeder die overleed toen hij vijf was. Draaien en monteren was voor mij een volkomen nieuwe ervaring - evengoed was Zanké blij met het resultaat en is de clip dezer dagen dagelijk op tv te zien in Burkina. Blij dat ik een Afrikaanse vriend kon helpen.
Je vroegste opdrachtgevers houden een bijzonder plaatsje in een freelancershart. Jarenlang en tot zeer recent schreef ik voor het Ublad van de Utrechtse universiteit Het Torentje. Daarin interviewde ik iedere week een wetenschapper over een actueel onderwerp. De rubriek werd onlangs nog geprezen door de vakjury van de Gouden Luis in de Pels 2009, een prijs voor het beste journalistieke medium op het gebied van hoger onderwijs. Toen het Ublad afgelopen zomer afscheid moest nemen van al zijn freelancers, en dus eveneens van zijn Torentjesschrijfster, was dat dan ook het eind van een era. De laatste jaren had mijn gereis door Afrika de productie van mijn rubriek echter al danig in de wielen gereden, dus ik kon ermee leven dat Het Torentje niet langer mijn domein was. Maar dat nu het hele papieren Ublad gaat verdwijnen, gaat me te ver. Op dit moment werkt de redactie aan de laatste papieren uitgave, het is de bedoeling dat het orgaan enkel digitaal verder gaat. Tenzij wij daar een stokje voor steken.
Voor lof is het nooit te laat, ook al was de prijsuitreiking meer dan een week geleden. De vernieuwde nieuwsblog van nrc.next viel begin deze maand danig in de prijzen. De site die ook de woonplaats is van mijn City Life in Afrikablog die ik de afgelopen anderhalf jaar vanuit stedelijk Afrika heb bijgehouden, mag zich nu de beste Nederlandse weblog van 2009 noemen en won ook nog in de categorie Nieuws & Opinie. Uit het juryrapport: 'Vanaf de lancering was Nextlog spraakmakend. Deze site heeft het afgelopen jaar echt een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Originele invalshoeken, een prachtige beeldrubriek en leuke speciale content.' Hoera voor de redactie - en een klein beetje voor mezelf ;o)
Binnen twee jaar verblijven in zes verschillende steden over heel Afrika - de onderneming is bijna achter de rug. De komende maand zit ik in Bobo Dioulasso, de laatste stad op het lijstje voor mijn boek over het Afrikaanse stadsleven. Een feestelijk einde: ik schrijf hier over muziek en dans en beeldende kunst en de rol ervan in het dagelijks bestaan. Via nrc.next, de papieren krant en de blog, is deze laatste etappe van de research voor mijn stedenboek te volgen.
Waarom wordt er zo moeilijk gedaan over de villa van het kroonprinselijk paar in Mozambique? Zakendoen in een arm land is kennelijk nog steeds lastiger uit te leggen dan het doneren van een kindertehuis. Lees mijn commentaar in Onze Wereld, het maandblad waarvan ik vanaf nu vaste commentator ben. Vorige zomer was ik met Mozambikaanse fotograaf Mauro Pinto op het schiereiland waar Willem Alexander en Máxima hun vakantiehuis laten bouwen. Voor Maandblad M van NRC Handelsblad schreef ik een reportage, over het ongerepte duingebied waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan en zijn bewoners, die niets liever willen dan dat dit verandert.
Ze verveelden zich suf, de studenten van de universiteit van Ibadan, Nigeria, waar ik afgelopen zomer op de campus woonde. Een staking van het universiteitspersoneel legde het hele instituut maandenlang plat. In het hele land staakte de academische staf om een betere financiering af te dwingen van het Nigeriaanse hoger onderwijs. Als gevolg hiervan zaten studenten maandenlang stil, konden vierdejaars niet afstuderen en dropen de meeste jongeren uiteindelijk af naar hun ouderlijk huis. Toen de universitaire vakbond onlangs een voorlopig eind van de staking aankondigde, omdat de regering had toegezegd het onderwijsbudget te verhogen, haastten vanuit heel het land de studenten zich naar hun universiteiten voor hun tentamens. Of hun professoren op de lange duur aan het werk zullen blijven, is maar de vraag. De Nigeriaanse regering heeft er een handje van haar beloftes niet na te komen.
Het leest als een script voor een Hollywood-thriller, maar dan een met inhoud. It's Our Turn to Eat is het verhaal over de Keniaanse klokkenluider John Githongo, aangesteld als de hoogste corruptiebestrijder van Kenia toen in 2002 een nieuw regime aantrad dat eindelijk schoon schip zou maken. Idealist Githongo ontdekt echter het tegendeel: de corrupte praktijken gaan net zo hard door als onder de oude machthebbers. Een goed gedocumenteerd boek dat ook harde noten kraakt over de lakse reactie van het Westen op de schandalen die worden opgerakeld en leiden tot de hoogste regionen van de macht, inclusief president Kibaki. In een interview beschrijft de auteur Michela Wrong een 'naïeve donorengemeenschap die wanhopig graag weer geld wilden gaan lenen aan Kenia... en het bewijs (van de corruptie) niet wilde zien.' Alleen één Britse ambassadeur in Nairobi waagde het de waarheid 'uit te kotsen over de schoenen van het establishment'. Hij werd de held van de Keniaan op straat maar een paria in diplomatieke kringen. Dat het boek in Kenia niet kan worden verkocht zegt voldoende over de explosieve inhoud ervan.
Een Iraniër die blogt over de protesten in zijn land, beelden uit de Niger-delta geschoten door een Nigeriaanse cameraman: de technische mogelijkheden van internet openen de deuren tot samenwerking met journalisten van overal ter wereld. Wat zijn de kansen die zo'n samenwerking biedt en wat de risico's? Daarover organiseert de Dick Scherpenzeel Stichting een bijeenkomst. Een discussie vanuit de praktijk, geleid door mij, met onder andere Stan van Engelen, eindredacteur Metropolis (VPRO) en Brechtje van de Moosdijk, chef buitenlandredactie RTL Nieuws. Een voorzetje werd gisteren alvast gedaan bij het radioprogramma OBA Live, met onder andere ZAM-hoofdredacteur Bart Luirink - ook erbij volgende week.
