Bevlogen is de 24-jarige studentenleider nog steeds, maar in zijn eigen land was hij zijn leven niet meer zeker. De Zimbabwaanse Promise Mkwananzi vluchtte onlangs naar Europa en belandde in Utrecht. Zijn kritiek op het Mugaberegime kwam hem duur te staan. Toen duidelijk werd dat hij bovenaan de hit-list van de geheime dienst stond, dook hij onder en werd hij Zimbabwe uitgesmokkeld. Lees mijn
interview met Mkwananzi die nu politicologie studeert aan het University College met maar een doel: als president Mugabe is verdwenen, teruggaan naar Zimbabwe om zijn land weer op te bouwen.
(meer)
In het westerse wereldbeeld lijkt maar plaats voor één Afrikaanse brandhaard tegelijk. Dus terwijl Darfur het nieuwe Tibet aan het worden is – favoriet actiepunt van Hollywoodsterren zoals George Clooney – en de Verenigde Naties bakkeleien over wie soldaten gaat leveren voor de VN-vredesmacht aldaar, crepeert de bevolking van Oost-Congo. De afgelopen maanden sloegen honderdduizenden Oost-Congolese burgers op de vlucht voor het geweld. Zij zien het verschil niet meer tussen de oorlog waarin ze tot 2004 werden mee gesleurd en de zogenaamde vrede. Maar de Congolese slachtoffers – tien tot twintig keer zoveel doden als Darfur – komen er wat betreft internationale en politieke aandacht bekaaid vanaf. Lees mijn opiniestuk uit NRC Handelsblad van vandaag.
(meer)
Als ondeugende jongetjes sprak ze de oud-strijders toe die hun achterstallige pensioen kwamen opeisen.
Ellen Johnson-Sirleaf, president van Liberia, toonde begrip voor hun geldgebrek, maar had geen goed woord over voor het feit dat ze hadden gedreigd met een nieuwe oorlog. Hadden zij wel gedacht aan de noden van de gewone bevolking? 'De echte slachtoffers van de oorlog zijn niet jullie, maar de mensen die jullie met geweld alles hebben afgenomen', wees ze de mannen aan de vergadertafel terecht. Sirleaf, de eerste vrouwelijke president van het Afrikaanse continent, wordt niet voor niets met een mengeling van respect en affectie 'Old Ma' genoemd. Gisteravond toonde Nederland 2 de documentaire
Iron Ladies of Liberia.
(meer)
Twee van de vijftien machtigste vrouwen ter wereld bevinden zich in Zuid-Afrika. Dat vinden ze tenminste bij het Amerikaanse zakenblad Fortune. In de
Women's Global Power 50 staat
Cynthia Carroll van Zuid-Afrikaans mijnbedrijf Angloamerican zelfs op nummer één. Ze is weliswaar Amerikaanse, maar werkt in Johannesburg als CEO voor een van de grootste mijnbedrijven ter wereld. Wel Zuid-Afrikaanse is nummer veertien op de lijst: Maria Ramos. Zij leidt Transnet, het semi-overheidsbedrijf dat spoornet, havens en pijpleidingen in Zuid-Afrika beheert. Het is de tijd van de lijstjes. Vorige maand meldde ik op deze blog dat op de
Forbes-lijst, die zich meer richt op politieke macht, twee Afrikaanse dames waren beland.
Terwijl Midden-Afrika van oost naar west onder water is gelopen en Nederland zich afvraagt of het wel is voorbereid op watersnood of erger, dopt Mozambique zijn eigen boontjes. De overstromingen en cycloon die het Afrikaanse land begin dit jaar troffen, kwamen daardoor nauwelijks in het nieuws. In het Zaterdags Bijvoegsel van NRC Handelsblad vandaag een
paginagroot artikel van mijn hand over hoe een straatarm land zijn rampen weet te bestrijden.
Ook mijn alma mater - heet dat ook zo in geval van Academie voor Journalistiek? - kreeg lucht van mijn eerste boek. Op de
website van Fontys, de onderwijsinstelling die zo'n beetje alle hbo's in Zuid-Nederland herbergt, een interview met mij
over Een nacht in een vijzel. Omdat ik er niet alleen ben afgestudeerd, maar er ook nog bij tijd en wijle gastlessen geef op wat nu de
Fontys Hogeschool Journalistiek heet.
Bevlogen is de 24-jarige studentenleider nog steeds, maar in zijn eigen land was hij zijn leven niet meer zeker. De Zimbabwaanse Promise Mkwananzi vluchtte onlangs naar Europa en belandde in Utrecht. Zijn kritiek op het Mugaberegime kwam hem duur te staan. Toen duidelijk werd dat hij bovenaan de hit-list van de geheime dienst stond, dook hij onder en werd hij Zimbabwe uitgesmokkeld. Lees mijn interview met Mkwananzi die nu politicologie studeert aan het University College met maar een doel: als president Mugabe is verdwenen, teruggaan naar Zimbabwe om zijn land weer op te bouwen.
In het westerse wereldbeeld lijkt maar plaats voor één Afrikaanse brandhaard tegelijk. Dus terwijl Darfur het nieuwe Tibet aan het worden is – favoriet actiepunt van Hollywoodsterren zoals George Clooney – en de Verenigde Naties bakkeleien over wie soldaten gaat leveren voor de VN-vredesmacht aldaar, crepeert de bevolking van Oost-Congo. De afgelopen maanden sloegen honderdduizenden Oost-Congolese burgers op de vlucht voor het geweld. Zij zien het verschil niet meer tussen de oorlog waarin ze tot 2004 werden mee gesleurd en de zogenaamde vrede. Maar de Congolese slachtoffers – tien tot twintig keer zoveel doden als Darfur – komen er wat betreft internationale en politieke aandacht bekaaid vanaf. Lees mijn opiniestuk uit NRC Handelsblad van vandaag.
Als ondeugende jongetjes sprak ze de oud-strijders toe die hun achterstallige pensioen kwamen opeisen. Ellen Johnson-Sirleaf, president van Liberia, toonde begrip voor hun geldgebrek, maar had geen goed woord over voor het feit dat ze hadden gedreigd met een nieuwe oorlog. Hadden zij wel gedacht aan de noden van de gewone bevolking? 'De echte slachtoffers van de oorlog zijn niet jullie, maar de mensen die jullie met geweld alles hebben afgenomen', wees ze de mannen aan de vergadertafel terecht. Sirleaf, de eerste vrouwelijke president van het Afrikaanse continent, wordt niet voor niets met een mengeling van respect en affectie 'Old Ma' genoemd. Gisteravond toonde Nederland 2 de documentaire Iron Ladies of Liberia.
Twee van de vijftien machtigste vrouwen ter wereld bevinden zich in Zuid-Afrika. Dat vinden ze tenminste bij het Amerikaanse zakenblad Fortune. In de Women's Global Power 50 staat Cynthia Carroll van Zuid-Afrikaans mijnbedrijf Angloamerican zelfs op nummer één. Ze is weliswaar Amerikaanse, maar werkt in Johannesburg als CEO voor een van de grootste mijnbedrijven ter wereld. Wel Zuid-Afrikaanse is nummer veertien op de lijst: Maria Ramos. Zij leidt Transnet, het semi-overheidsbedrijf dat spoornet, havens en pijpleidingen in Zuid-Afrika beheert. Het is de tijd van de lijstjes. Vorige maand meldde ik op deze blog dat op de Forbes-lijst, die zich meer richt op politieke macht, twee Afrikaanse dames waren beland.
Terwijl Midden-Afrika van oost naar west onder water is gelopen en Nederland zich afvraagt of het wel is voorbereid op watersnood of erger, dopt Mozambique zijn eigen boontjes. De overstromingen en cycloon die het Afrikaanse land begin dit jaar troffen, kwamen daardoor nauwelijks in het nieuws. In het Zaterdags Bijvoegsel van NRC Handelsblad vandaag een paginagroot artikel van mijn hand over hoe een straatarm land zijn rampen weet te bestrijden.
Ook mijn alma mater - heet dat ook zo in geval van Academie voor Journalistiek? - kreeg lucht van mijn eerste boek. Op de website van Fontys, de onderwijsinstelling die zo'n beetje alle hbo's in Zuid-Nederland herbergt, een interview met mij over Een nacht in een vijzel. Omdat ik er niet alleen ben afgestudeerd, maar er ook nog bij tijd en wijle gastlessen geef op wat nu de Fontys Hogeschool Journalistiek heet.
