Om zijn constante economische groei is Mozambique troeteldier van de internationale gemeenschap. Maar degenen die het het hardst nodig hebben, profiteren niet van de groeiende economie, integendeel. Op straat in Maputo zeiden de mensen het al, nu concludeert ook een onderzoekersduo van de VN het: de arme Mozambikanen worden steeds armer. De Mozambikaanse inzet op kapitaalintensieve megaprojecten heeft de armoede juist vergroot. Banen verdwijnen en alleen een kleine elite profiteert buitensporig en consumeert zich te pletter. In landbouw wordt juist weer veel te weinig geïnvesteerd. In het
rapport van de UNDP over Mozambique pleiten de onderzoekers dan ook voor een ommezwaai in het beleid met veel meer aandacht wat tegenwoordig heet 'pro poor growth'.
Ze is 32 en bijna net zo smal als haar tenorsaxofoon, maar dat doet niets af aan het volle geluid dat de jazzmuzikante uit haar instrument weet te halen.
Sophie Alour gaf gisteravond een concert in Maputo in het
Centre Culturel Franco-Mozambicain. Volle bak: het Mozambikaanse publiek wist de eigen composities van Alour te waarderen. De Française tourt door Afrika met haar nieuwe cd
Uncaged. Ze jamde al met lokale musici in Namibië, speelde op Madagascar en reist vandaag door naar Zuid-Afrika. Wie in Ethiopië, Burundi of Eritrea woont kan haar nog zien spelen: Alour reist tot 12 december over het Afrikaanse continent.
(meer)
38 graden hier dus alle reden om tijdig te beginnen met het consumeren van 2M - mijn favoriete Mozambikaanse bier... Ik ben er weer!
Maputo, de leukste stad van Afrika is de komende maand mijn woonplaats, hier werk ik aan mijn nieuwe boek en ga ik hard studeren op mijn Portugees. Ondanks de tropische temperaturen. Vanaf nu dus van tijd tot tijd berichten uit Maputo op deze blog. Até logo!
Haar warme schilderijen met abstracte figuurtjes hangen al lang bij mij en mijn familie aan de muur, binnenkort verovert
Stella Atal ook nog eens de kledingkast. De Oegandese kunstenares die ik ontmoette In Kampala timmert behoorlijk aan de weg. Behalve artistiek is ze ook nog eens een slimme zakenvrouw die haar prachtige creaties goed aan de man weet te brengen. Vorige maand lanceerde Stella (hoofdstuk 5 van
Een nacht in een vijzel) onder grote belangstelling in de Oegandese hoofdstad haar
eigen kledinglijn. Voor de stof van haar creaties gebruikt ze de vezels van de vijgeboom - de traditionele stof waarin de Buganda koningen aan het hof zich hulden. Een mooi voorbeeld van een jonge Afrikaanse vrouw op eigen kracht op weg naar de top.
Dinsdag 13 november was ik te horen bij
Buro Buitenland van de VPRO op Radio 1 om te praten over
Een nacht in een vijzel. De andere genodigde was
Bas Vlugt, schrijver van Transit, een roman over het verlangen van Afrikanen naar Europa en van Europeanen naar het 'pure' Afrika. Grappig edoch triviaal detail is dat de coverfoto's voor ons beider boeken zijn gemaakt door de onvolprezen in Nairtobi gevestigde
Sven Torfinn. Maar dat terzijde. De interviewster was een stuk pessimistischer over 'Afrika' dan de geinterviewden...
Opgegroeid dichter bij Antwerpen dan bij Amsterdam, vind ik het geweldig dat ik volgend weekend in de leukste stad van Vlaanderen op de
Boekenbeurs sta... En wel op de themadag
Straffe madammen (jawel) op zaterdag 10 november. Voor Vlamingen die mij in Antwerpen willen gaan zien: om 12.30 interviewt
Peter Verlinden, bekende buitenlandjournalist van de de VRT, me er in een van de de zalen op de eerste en tweede verdieping van Antwerp Expo. En tussen 13.30 en 14.30 sta ik boeken te signeren op stand 315 – hal 3.
Om zijn constante economische groei is Mozambique troeteldier van de internationale gemeenschap. Maar degenen die het het hardst nodig hebben, profiteren niet van de groeiende economie, integendeel. Op straat in Maputo zeiden de mensen het al, nu concludeert ook een onderzoekersduo van de VN het: de arme Mozambikanen worden steeds armer. De Mozambikaanse inzet op kapitaalintensieve megaprojecten heeft de armoede juist vergroot. Banen verdwijnen en alleen een kleine elite profiteert buitensporig en consumeert zich te pletter. In landbouw wordt juist weer veel te weinig geïnvesteerd. In het rapport van de UNDP over Mozambique pleiten de onderzoekers dan ook voor een ommezwaai in het beleid met veel meer aandacht wat tegenwoordig heet 'pro poor growth'.
Ze is 32 en bijna net zo smal als haar tenorsaxofoon, maar dat doet niets af aan het volle geluid dat de jazzmuzikante uit haar instrument weet te halen. Sophie Alour gaf gisteravond een concert in Maputo in het Centre Culturel Franco-Mozambicain. Volle bak: het Mozambikaanse publiek wist de eigen composities van Alour te waarderen. De Française tourt door Afrika met haar nieuwe cd Uncaged. Ze jamde al met lokale musici in Namibië, speelde op Madagascar en reist vandaag door naar Zuid-Afrika. Wie in Ethiopië, Burundi of Eritrea woont kan haar nog zien spelen: Alour reist tot 12 december over het Afrikaanse continent.
38 graden hier dus alle reden om tijdig te beginnen met het consumeren van 2M - mijn favoriete Mozambikaanse bier... Ik ben er weer! Maputo, de leukste stad van Afrika is de komende maand mijn woonplaats, hier werk ik aan mijn nieuwe boek en ga ik hard studeren op mijn Portugees. Ondanks de tropische temperaturen. Vanaf nu dus van tijd tot tijd berichten uit Maputo op deze blog. Até logo!
Haar warme schilderijen met abstracte figuurtjes hangen al lang bij mij en mijn familie aan de muur, binnenkort verovert Stella Atal ook nog eens de kledingkast. De Oegandese kunstenares die ik ontmoette In Kampala timmert behoorlijk aan de weg. Behalve artistiek is ze ook nog eens een slimme zakenvrouw die haar prachtige creaties goed aan de man weet te brengen. Vorige maand lanceerde Stella (hoofdstuk 5 van Een nacht in een vijzel) onder grote belangstelling in de Oegandese hoofdstad haar eigen kledinglijn. Voor de stof van haar creaties gebruikt ze de vezels van de vijgeboom - de traditionele stof waarin de Buganda koningen aan het hof zich hulden. Een mooi voorbeeld van een jonge Afrikaanse vrouw op eigen kracht op weg naar de top.
Dinsdag 13 november was ik te horen bij Buro Buitenland van de VPRO op Radio 1 om te praten over Een nacht in een vijzel. De andere genodigde was Bas Vlugt, schrijver van Transit, een roman over het verlangen van Afrikanen naar Europa en van Europeanen naar het 'pure' Afrika. Grappig edoch triviaal detail is dat de coverfoto's voor ons beider boeken zijn gemaakt door de onvolprezen in Nairtobi gevestigde Sven Torfinn. Maar dat terzijde. De interviewster was een stuk pessimistischer over 'Afrika' dan de geinterviewden...
Opgegroeid dichter bij Antwerpen dan bij Amsterdam, vind ik het geweldig dat ik volgend weekend in de leukste stad van Vlaanderen op de Boekenbeurs sta... En wel op de themadag Straffe madammen (jawel) op zaterdag 10 november. Voor Vlamingen die mij in Antwerpen willen gaan zien: om 12.30 interviewt Peter Verlinden, bekende buitenlandjournalist van de de VRT, me er in een van de de zalen op de eerste en tweede verdieping van Antwerp Expo. En tussen 13.30 en 14.30 sta ik boeken te signeren op stand 315 – hal 3.
