Een triest mailtje van een Angolese vriend gistermorgen brengt me ertoe toch maar eens over de
Africa Cup of Nations te schrijven. Één keer dan: het landenkampioenschap voetbal dat Afrika tot en met 10 februari in de ban houdt. Over voetbal ga ik niets debiteren - dat laat ik over aan aardige sportfanate collega's zoals
Marc Broere op de uitgebreide site
Road to 2010. Maar het is een leuke gelegenheid om iets te vertellen over de achtergrond van sommige wedstrijden. Bijvoorbeeld over waarom de wedstrijd
Angola - Zuid-Afrika eerder deze week niets minder was dan een Afrikaanse versie van Nederland-Duitsland.
(meer)
'Mijn land mietert uit elkaar, het verkeert op alle gebieden in crisis', aldus schrijfster
Marlene van Niekerk over Zuid-Afrika. Het was geen optimistisch gesprek dat ik had met de beroemde auteur op een van de eerste dagen van dit jaar.
Van Niekerk is in Nederland. Ze hield vorige week haar oratie aan de Universiteit Utrecht, waar ze als eerste de houder is van de nieuwe Afrika-leerstoel. Haar leeropdracht is de positie van de roman en de romanschrijver in post-apartheid Zuidelijk Afrika. In het
interview zegt ze daarover: 'Ik wacht op een verlichte jonge zwarte schrijver die het falen van de Zuid-Afrikaanse politiek aan de kaak stelt. Die beschrijft hoe het post-apartheidsregime weliswaar een andere glans aan de maatschappij heeft gegeven, maar dat er voor de meeste mensen weinig is veranderd. Het is tijd voor een denderende kritische satire. Een Zuid-Afrikaanse Max Havelaar.'
(meer)
Sta op je eigen benen, maak je niet afhankelijk van een man en hou nou eindelijk eens op je zoons op te voeden als kleine koninkjes. Dat is in een notendop het advies van de Zuid-Afrikaanse
Glen Mabuza aan haar seksegenoten. Voor
Opzij interviewde ik de verpleegster, beter bekend als Mama G, over de positie van vrouwen in haar land. in het Chris Hani Bagwaranath Hospital in Soweto, het grootste ziekenhuis ter wereld, geeft Mama G sociale begeleiding aan mensen met hiv. Voor stevige uitspraken is ze niet bang. Zo heeft volgens haar de opkomst van de ziekte aids vrouwen in Zuid-Afrika vooruitgeholpen.
(meer)
'In Afrika is het echt een zootje', zegt-ie tegen me als ik vertel waar ik meestal mijn journalistieke werk doe. Hij zag laatst een film over een of ander Afrikaans land waar de ene stam de andere volledig de pan heeft ingehakt, Hutu's en Tutsi's of zo. Onbegrijpelijk vindt de Serviër zoveel willekeurig geweld tussen voormalige buren. Ik sta niet vaak met mijn bek vol tanden, maar mijn Servische gesprekspartner gisteravond kreeg het voor elkaar, met zijn opmerking over die barbaarse Afrikaanse stammenoorlog. Terwijl de
Rwandese genocide nota bene in dezelfde periode plaatsvond als die waarin
voormalig Joegoslavië met veel geweld uiteenviel. Het is een Oud & Nieuwfeestje en we zijn in Belgrado te gast, dus ik ga er maar niet verder op in. Maar vanochtend - terwijl het al uren sneeuwt - peins ik over dit bevreemdende gesprek.
(meer)
Een triest mailtje van een Angolese vriend gistermorgen brengt me ertoe toch maar eens over de Africa Cup of Nations te schrijven. Één keer dan: het landenkampioenschap voetbal dat Afrika tot en met 10 februari in de ban houdt. Over voetbal ga ik niets debiteren - dat laat ik over aan aardige sportfanate collega's zoals Marc Broere op de uitgebreide site Road to 2010. Maar het is een leuke gelegenheid om iets te vertellen over de achtergrond van sommige wedstrijden. Bijvoorbeeld over waarom de wedstrijd Angola - Zuid-Afrika eerder deze week niets minder was dan een Afrikaanse versie van Nederland-Duitsland.
'Mijn land mietert uit elkaar, het verkeert op alle gebieden in crisis', aldus schrijfster Marlene van Niekerk over Zuid-Afrika. Het was geen optimistisch gesprek dat ik had met de beroemde auteur op een van de eerste dagen van dit jaar. Van Niekerk is in Nederland. Ze hield vorige week haar oratie aan de Universiteit Utrecht, waar ze als eerste de houder is van de nieuwe Afrika-leerstoel. Haar leeropdracht is de positie van de roman en de romanschrijver in post-apartheid Zuidelijk Afrika. In het interview zegt ze daarover: 'Ik wacht op een verlichte jonge zwarte schrijver die het falen van de Zuid-Afrikaanse politiek aan de kaak stelt. Die beschrijft hoe het post-apartheidsregime weliswaar een andere glans aan de maatschappij heeft gegeven, maar dat er voor de meeste mensen weinig is veranderd. Het is tijd voor een denderende kritische satire. Een Zuid-Afrikaanse Max Havelaar.'
Sta op je eigen benen, maak je niet afhankelijk van een man en hou nou eindelijk eens op je zoons op te voeden als kleine koninkjes. Dat is in een notendop het advies van de Zuid-Afrikaanse Glen Mabuza aan haar seksegenoten. Voor Opzij interviewde ik de verpleegster, beter bekend als Mama G, over de positie van vrouwen in haar land. in het Chris Hani Bagwaranath Hospital in Soweto, het grootste ziekenhuis ter wereld, geeft Mama G sociale begeleiding aan mensen met hiv. Voor stevige uitspraken is ze niet bang. Zo heeft volgens haar de opkomst van de ziekte aids vrouwen in Zuid-Afrika vooruitgeholpen.
'In Afrika is het echt een zootje', zegt-ie tegen me als ik vertel waar ik meestal mijn journalistieke werk doe. Hij zag laatst een film over een of ander Afrikaans land waar de ene stam de andere volledig de pan heeft ingehakt, Hutu's en Tutsi's of zo. Onbegrijpelijk vindt de Serviër zoveel willekeurig geweld tussen voormalige buren. Ik sta niet vaak met mijn bek vol tanden, maar mijn Servische gesprekspartner gisteravond kreeg het voor elkaar, met zijn opmerking over die barbaarse Afrikaanse stammenoorlog. Terwijl de Rwandese genocide nota bene in dezelfde periode plaatsvond als die waarin voormalig Joegoslavië met veel geweld uiteenviel. Het is een Oud & Nieuwfeestje en we zijn in Belgrado te gast, dus ik ga er maar niet verder op in. Maar vanochtend - terwijl het al uren sneeuwt - peins ik over dit bevreemdende gesprek.
