Dat ik er zelf niet bij kan zijn, vind ik erg jammer: op 3 april wordt het eerste nummer van het nieuwe tijdschrift
ZAM Africa Magazine gelanceerd. Ik zit dan al lang en breed in Angola - dus ik klaag niet. Maar ben wel erg benieuwd naar het blad. En inderdaad, oplettende lezertjes, helemaal nieuw klinkt ZAM natuurlijk niet. We hebben het over het Afrikatijdschrift dat zich heeft losgeworsteld van het NiZa (Nederlands Instituut voor Zuidelijk Afrika) en nu als zelfstandig, onafhankelijk blad over heel Afrika verdergaat. 'Een plek waar Europa en Afrika elkaar ontmoeten en waar Afrikanen en Europeanen met elkaar in gesprek gaan', noemt de redactie het. Met in het eerste nummer een interview met
Adriaan van Dis, Nigeriaanse schrijfster
Chika Unigwe op pad in de Antwerpse rosse buurt en verslag van Kenia na de verkiezingen door fotojournalist
Julius Mwelu. O, en ja, ik heb inderdaad extra interesse in dit tijdschrift want ik zit sinds kort in het bestuur van ZAM Net, dat het blad uitgeeft.
Vermoord één mens en je draait de gevangenis in. Vermoord er veertig, en je belandt in het gekkenhuis. Maar als je veertigduizend mensen vermoord, dan krijg je een comfortabel ballingschap met een bankrekening in een ander land. Dat is wat we willen veranderen.' Aldus Reed Brody van Human Rights Watch. Gisteravond vertelde documentairemaakster Klaartje Quirijns in
Pauw & Witteman over haar film over deze Amerikaanse mensenrechtenadvocaat. Hij wil voorkomen dat gewezen dictators de dans ontspringen en geen verantwoording afleggen voor hun gruweldaden. Hij richtte zijn pijlen onder andere op
Hissène Habé, de Tsjadische potentaat onder wie tussen 1982 tot 1990 40.000 mensen werden vermoord. De man leeft nu een comfortabel bestaan in Senegal. Brody doet er alles aan om hem uitgeleverd en berecht te krijgen. Quirijns volgde hem in die queeste. Haar documentaire
The Dictator Hunter is te zien op het Amnesty Filmfestival en binnenkort te koop op dvd.
Misschien komt het omdat ik zijn nummer
Saudades letterlijk mee kan zingen van de cd die ik van een vriend in Mozambique kreeg voordat ik de laatste keer vertrok uit Maputo. De onwijs populaire Angolese zanger Matias Damásio komt naar Nederland en hoewel ik meer houd van steviger muziek, kijk ik toch uit naar zijn optreden. Op 29 maart in Rotterdam: A Noite de Luanda. Precies op tijd, want twee nachtjes later zit ik in Luanda, Angola om daar een maand lang diepgravende reportages over het uitgaansleven te maken... En over de sociaaleconomische ontwikkeling, over de positie van vrouwen, over de informele economie en honderd-en-een andere interessante aspecten van het na jaren van oorlog opverende Zuidelijk-Afrikaanse land.
'We willen er graag met enige regelmaat een vrouw bij hebben, maar het kan niet, omdat vrouwen gewoonweg minder interessant zijn dan mannen.' Aldus presentator
Jeroen Pauw onlangs in het AD over de vraag waarom er toch zo weinig vrouwen aan tafel zitten bij late night talkshow Pauw & Witteman. Daar wilde Vrouw & Media het fijne van weten, dus hebben we Pauw gevraagd om uitleg, die hij gaf in de besloten
bijeenkomst gistermiddag in Amsterdam. Hij kreeg weerwoord van NRC-columniste
Heleen Mees van Women on Top. Volgens haar zijn vrouwen helemaal niet oninteressant, maar weten de heren bij Pauw & Witteman gewoon niet hoe ze met de andere sekse moeten omgaan. Een vakkundige vrouw vinden is in ieder geval sinds 8 maart eenvoudiger geworden: Women Inc lanceerde die dag een
nieuwe agency voor louter vrouwelijke sprekers/debatleiders etc - waaronder yours truly.
In tijden van oorlog en conflict is het vrouwenlichaam vaak onderdeel van het slagveld. Structurele aandacht hiervoor is er nog niet zo lang, en slechts mondjesmaat. Over het algemeen zijn wetteloosheid en straffeloosheid nog de regel: slechts zelden komt het tot vervolging van de daders van seksueel geweld tegen vrouwen. Ik schreef samen met NRC-columniste
Heleen Mees en parlementariër
Mariko Peters een opiniestuk dat vandaag verscheen in NRC Handelsblad. Daarin starten we namens
Women on Top een internationale actie voor het oprichten van een Monument voor de Onbekende Verkrachte Vrouw in Den Haag, op de plek waar het nieuwe Internationale Strafhof gebouwd zal worden. De actie wordt ondersteund door een breed, internationaal gezelschap.
(meer)
Zijn analyse van de vrouwen van na 1965 ('een wereldbeeld dat grotendeels is bepaald door een buitengewoon succesvolle cultus van de zelfverheerlijking') laat ik maar even buiten beschouwing, maar verder ben ik het helemaal eens met Bram Posthumus. Op het forum van Afrikanieuws noemt de journalist de
focus op de vrouw als 'redder van Afrika' onvolledig. Hij waarschuwt voor de reductie van de werkelijkheid tot een zwart-wit beeld waarbij vrouwen deugen en mannen gemakshalve worden afgeschreven. En daar heb ik voor de verandering eens niets aan toe te voegen. Posthumus: 'De internationale ontwikkelingshulp is doordrenkt van deze oversimplificaties van het Afrikaanse leven. (...) Maar wie met echt heldere blik dat Afrikaanse leven wil zien en proberen te beschrijven is het aan zichzelf verplicht door de aangeleerde categorieën heen te breken en De Mens te leren beschouwen. Man. Vrouw. Mens.'
Dat ik er zelf niet bij kan zijn, vind ik erg jammer: op 3 april wordt het eerste nummer van het nieuwe tijdschrift ZAM Africa Magazine gelanceerd. Ik zit dan al lang en breed in Angola - dus ik klaag niet. Maar ben wel erg benieuwd naar het blad. En inderdaad, oplettende lezertjes, helemaal nieuw klinkt ZAM natuurlijk niet. We hebben het over het Afrikatijdschrift dat zich heeft losgeworsteld van het NiZa (Nederlands Instituut voor Zuidelijk Afrika) en nu als zelfstandig, onafhankelijk blad over heel Afrika verdergaat. 'Een plek waar Europa en Afrika elkaar ontmoeten en waar Afrikanen en Europeanen met elkaar in gesprek gaan', noemt de redactie het. Met in het eerste nummer een interview met Adriaan van Dis, Nigeriaanse schrijfster Chika Unigwe op pad in de Antwerpse rosse buurt en verslag van Kenia na de verkiezingen door fotojournalist Julius Mwelu. O, en ja, ik heb inderdaad extra interesse in dit tijdschrift want ik zit sinds kort in het bestuur van ZAM Net, dat het blad uitgeeft.
Vermoord één mens en je draait de gevangenis in. Vermoord er veertig, en je belandt in het gekkenhuis. Maar als je veertigduizend mensen vermoord, dan krijg je een comfortabel ballingschap met een bankrekening in een ander land. Dat is wat we willen veranderen.' Aldus Reed Brody van Human Rights Watch. Gisteravond vertelde documentairemaakster Klaartje Quirijns in Pauw & Witteman over haar film over deze Amerikaanse mensenrechtenadvocaat. Hij wil voorkomen dat gewezen dictators de dans ontspringen en geen verantwoording afleggen voor hun gruweldaden. Hij richtte zijn pijlen onder andere op Hissène Habé, de Tsjadische potentaat onder wie tussen 1982 tot 1990 40.000 mensen werden vermoord. De man leeft nu een comfortabel bestaan in Senegal. Brody doet er alles aan om hem uitgeleverd en berecht te krijgen. Quirijns volgde hem in die queeste. Haar documentaire The Dictator Hunter is te zien op het Amnesty Filmfestival en binnenkort te koop op dvd.
Misschien komt het omdat ik zijn nummer Saudades letterlijk mee kan zingen van de cd die ik van een vriend in Mozambique kreeg voordat ik de laatste keer vertrok uit Maputo. De onwijs populaire Angolese zanger Matias Damásio komt naar Nederland en hoewel ik meer houd van steviger muziek, kijk ik toch uit naar zijn optreden. Op 29 maart in Rotterdam: A Noite de Luanda. Precies op tijd, want twee nachtjes later zit ik in Luanda, Angola om daar een maand lang diepgravende reportages over het uitgaansleven te maken... En over de sociaaleconomische ontwikkeling, over de positie van vrouwen, over de informele economie en honderd-en-een andere interessante aspecten van het na jaren van oorlog opverende Zuidelijk-Afrikaanse land.
'We willen er graag met enige regelmaat een vrouw bij hebben, maar het kan niet, omdat vrouwen gewoonweg minder interessant zijn dan mannen.' Aldus presentator Jeroen Pauw onlangs in het AD over de vraag waarom er toch zo weinig vrouwen aan tafel zitten bij late night talkshow Pauw & Witteman. Daar wilde Vrouw & Media het fijne van weten, dus hebben we Pauw gevraagd om uitleg, die hij gaf in de besloten bijeenkomst gistermiddag in Amsterdam. Hij kreeg weerwoord van NRC-columniste Heleen Mees van Women on Top. Volgens haar zijn vrouwen helemaal niet oninteressant, maar weten de heren bij Pauw & Witteman gewoon niet hoe ze met de andere sekse moeten omgaan. Een vakkundige vrouw vinden is in ieder geval sinds 8 maart eenvoudiger geworden: Women Inc lanceerde die dag een nieuwe agency voor louter vrouwelijke sprekers/debatleiders etc - waaronder yours truly.
In tijden van oorlog en conflict is het vrouwenlichaam vaak onderdeel van het slagveld. Structurele aandacht hiervoor is er nog niet zo lang, en slechts mondjesmaat. Over het algemeen zijn wetteloosheid en straffeloosheid nog de regel: slechts zelden komt het tot vervolging van de daders van seksueel geweld tegen vrouwen. Ik schreef samen met NRC-columniste Heleen Mees en parlementariër Mariko Peters een opiniestuk dat vandaag verscheen in NRC Handelsblad. Daarin starten we namens Women on Top een internationale actie voor het oprichten van een Monument voor de Onbekende Verkrachte Vrouw in Den Haag, op de plek waar het nieuwe Internationale Strafhof gebouwd zal worden. De actie wordt ondersteund door een breed, internationaal gezelschap.
Zijn analyse van de vrouwen van na 1965 ('een wereldbeeld dat grotendeels is bepaald door een buitengewoon succesvolle cultus van de zelfverheerlijking') laat ik maar even buiten beschouwing, maar verder ben ik het helemaal eens met Bram Posthumus. Op het forum van Afrikanieuws noemt de journalist de focus op de vrouw als 'redder van Afrika' onvolledig. Hij waarschuwt voor de reductie van de werkelijkheid tot een zwart-wit beeld waarbij vrouwen deugen en mannen gemakshalve worden afgeschreven. En daar heb ik voor de verandering eens niets aan toe te voegen. Posthumus: 'De internationale ontwikkelingshulp is doordrenkt van deze oversimplificaties van het Afrikaanse leven. (...) Maar wie met echt heldere blik dat Afrikaanse leven wil zien en proberen te beschrijven is het aan zichzelf verplicht door de aangeleerde categorieën heen te breken en De Mens te leren beschouwen. Man. Vrouw. Mens.'
