Veel aandacht voor de romankwaliteiten van het proces tegen de Britse huurling Simon Mann. Hij zou in 2004 een coup hebben willen plegen in Equatoriaal-Guinea. Het complot - waarbij ook de zoon van de voormalige Britse premier Margaret Thatcher betrokken was - had veel weg van het plot van een thriller die Frederick Forsyth in 1974 schreef. De analogie met dat boek, Dogs of War, kwam uitgebreid aan bod in de media. Maar waarom hoorden we zo weinig over het regime in het kleine Afrikaanse land aan de Atlantische Oceaan? Dat vraagt Canadese collega Dan Gardner zich af in zijn column in The Ottawa Citizen. Marteling, willekeurige arrestaties en een corrupt justitieapparaat maken het regime een van de meest onderdrukkende regimes op aarde. Toch kan president Obiang Nguema - aan de macht sinds 1979 toen hij zijn knettergekke oom die hem voorging een kopje kleiner maakte - vrij ongestoord zijn gang gaan. Het land is toevallig ook nog eens een van Sub-Sahara Afrika's grootste olieproducenten.

Niet zomaar een bijproduct van oorlog, maar een taktiek gebruikt om hele samenlevingen mee te verwoesten. Zo definieert de VN-veiligheidsraad verkrachting in oorlogstijd. De Raad kwam vannacht tot deze historische resolutie op haar maandelijkse vergadering in New York. Ze moet de Verenigde Naties meer mogelijkheden bieden in te grijpen bij grootschalige verkrachtingen - voorheen vaak afgedaan als individuele excessen in oorlogstijd. Afgezwaaid generaal Patrick Cammaert, die jarenlang de VN-troepen in Oost-Congo onder zijn bevel had, sprak de raad toe over zijn ervaring in het nog steeds door geweld geteisterde gebied. Hij stelde dat het dezer dagen in oorlogstijd gevaarlijker is om vrouw te zijn, dan soldaat. Mensenrechtenambassadeur Piet de Klerk benadrukte dat mannen zich actiever moeten opstellen: zij moeten zich bewust zijn van hun functie als rolmodel en militieleiders en generaals aanspreken op hun daden.

Van The Guardian tot The Japan Times en van Egypte tot Congo: ons artikel over het verwoestende effect van oorlog op vrouwenlevens verschijnt over de hele wereld. Heleen Mees en ik schreven het stuk, als start van een internationale campagne voor een monument voor de onbekende verkrachte vrouw voor het nieuwe Internationale Strafhof in Den Haag. Seksueel geweld in conflictgebieden is een wijdverbreide misdaad die zelden wordt bestraft. Het monument moet een eerbetoon zijn aan alle vrouwen die lijden in oorlogstijd en een herinnering dat zij gerechtigheid verdienen.
Het stuk is gepubliceerd door Project Syndicate en vertaald in het Engels, Spaans, Russisch, Frans, Duits, Tsjechisch en Chinees.

Na de eerste periode in een Afrikaanse stad voor mijn nieuwe boek over urbanisering in Afrika, maakte ik de balans op. Niet zozeer over het boek, ik heb nog vijf steden te gaan de komende anderhalf jaar. Maar wel over de weblog die ik bijhoud voor nrc.next. In City Life in Afrika schrijf ik tijdens mijn verblijf in iedere stad over mijn werk als journalist. Ik ervoer in Luanda, Angola, dat het knap lastig is, zo'n lezer die meekijkt over je schouder. Daarnaast leest je eigen familie mee. Dus reageerde mijn moeder doodongerust op mijn voorgenomen bezoek aan de beruchte Roque Santeiromarkt. Ik had met enig gevoel voor overdrijving geschreven over de 'bodyguard' die voor me was geregeld. Mijn moeder zag meteen een gewapende escorte voor zich en had het idee dat ik me in een oorlogssituatie ging storten. Goede leer voor de volgende keer, mam, als ik iets spannends ga doen en dat meld op de blog: eerst even het thuisfront bellen dat ze zich geen zorgen hoeven maken.
Vanaf 16 juli ben ik in Maputo, Mozambique