Jacob Zuma, de nieuwe president van Zuid-Afrika, is
verlost van de douchekop die uit zijn hoofd groeide. Althans, in de cartoons van tekenaar
David Shapiro. De Zuid-Afrikaanse cartoonist tekende Zuma consequent met douchekop, sinds hij in een rechtszaak waarin hij van verkrachting werd beschuldigd, verklaarde dat hij weliwaar zonder condoom seks had gehad met een hiv-positieve vrouw, maar dat hij daarna had gedoucht om besmetting te voorkomen. Na zijn inauguratie als president besloot de tekenaar, bekend onder de naam Zapiro,
Zuma het voordeel van de twijfel te geven. De nog nadruppelende douchekop hangt in zijn laatste strip aan de wand boven zijn bureau, met een waarschuwend kaartje eraan dat het gaat om een 'tijdelijke opschorting'. 'Als hij niets presteert of de dingen de verkeerde kant opgaan' is de douche zo weer bevestigd op Zuma's hoofd, verklaarde de
immer kritische Zapiro tegen de BBC .
Net terug van prachtig - maar stormachtig - Yorkshire. Afgelopen vrijdag gaf ik een lezing aan de
Universiteit van Leeds over de representatie van Afrika in de media. Onder de titel 'Afrika: voorbij het conflict' legde ik aan een klein maar interessant internationaal gezelschap uit waarom journalisten zo'n moeite hebben om een evenwichtig beeld te scheppen van het Afrikaanse continent. Rond te wandelen over de campus van de universiteit waar de Nigeriaanse auteur en eerste Afrikaanse Nobelprijswinnaar
Wole Soyinka studeerde in de jaren vijftig, maakte het bezoek voor mij extra bijzonder.
Voor de film moet je nog even geduld hebben, die wordt dezer dagen
gedraaid in Thokoza township, begin jaren negentig een no go area bij Johannesburg. Het boek is al een aanrader.
The Bang Bang Club is de geschiedenis van vier Zuid-Afrikaanse fotografen die de bloedige
hostel-oorlogen verslaan in de aanloop naar de eerste verkiezingen na de apartheid in 1994. Aanhangers van Inkatha en het ANC raakten in een bloedige strijd verwikkeld - een strijd die later bleek te zijn aangewakkerd door het apartheidsregime dat hoopte de overgang naar een democratisch Zuid-Afrika te frustreren. Nu klinken de AK-47's weer in Khumalo Street, maar dit keer komen er losse flodders uit de lopen. De verfilming van The Bang Bang Club door regisseur
Steven Silver komt volgend jaar uit.
(meer)
Wat het jaarlijkse North Sea Jazz Festival is voor Nederland, is
Jazz à Ouaga voor de Burkinabe. Dit weekend eindigde de zeventiende editie van dit inmiddels wereldwijd vermaarde jazzfestival in de hoofdstad van Burkina Faso. Een cross-culturele verzameling artiesten trad aan, op zaterdag afgesloten met
een optreden van het transcontinentale
Trio Ivoire, een ongebruikelijk combo van een Duitse pianist, een percussionist uit Groot-Brittannië en een Ivoriaanse xylofonist. Thema was dit jaar in Ouagadougou hoe muziek toerisme stimuleren kan. Het West-Afrikaanse land staat dan ook bekend om zijn muzikale safari's voor westerse toeristen. Het is niet voor niets dat de laatste stad die ik dit najaar zal bezoeken voor
mijn stedenboek in Burkina Faso ligt. In
Bobo Dioulasso ga ik schrijven over kunst, muziek en stedelijke straatcultuur.
Jacob Zuma, de nieuwe president van Zuid-Afrika, is verlost van de douchekop die uit zijn hoofd groeide. Althans, in de cartoons van tekenaar David Shapiro. De Zuid-Afrikaanse cartoonist tekende Zuma consequent met douchekop, sinds hij in een rechtszaak waarin hij van verkrachting werd beschuldigd, verklaarde dat hij weliwaar zonder condoom seks had gehad met een hiv-positieve vrouw, maar dat hij daarna had gedoucht om besmetting te voorkomen. Na zijn inauguratie als president besloot de tekenaar, bekend onder de naam Zapiro, Zuma het voordeel van de twijfel te geven. De nog nadruppelende douchekop hangt in zijn laatste strip aan de wand boven zijn bureau, met een waarschuwend kaartje eraan dat het gaat om een 'tijdelijke opschorting'. 'Als hij niets presteert of de dingen de verkeerde kant opgaan' is de douche zo weer bevestigd op Zuma's hoofd, verklaarde de immer kritische Zapiro tegen de BBC .
Net terug van prachtig - maar stormachtig - Yorkshire. Afgelopen vrijdag gaf ik een lezing aan de Universiteit van Leeds over de representatie van Afrika in de media. Onder de titel 'Afrika: voorbij het conflict' legde ik aan een klein maar interessant internationaal gezelschap uit waarom journalisten zo'n moeite hebben om een evenwichtig beeld te scheppen van het Afrikaanse continent. Rond te wandelen over de campus van de universiteit waar de Nigeriaanse auteur en eerste Afrikaanse Nobelprijswinnaar Wole Soyinka studeerde in de jaren vijftig, maakte het bezoek voor mij extra bijzonder.
Voor de film moet je nog even geduld hebben, die wordt dezer dagen gedraaid in Thokoza township, begin jaren negentig een no go area bij Johannesburg. Het boek is al een aanrader. The Bang Bang Club is de geschiedenis van vier Zuid-Afrikaanse fotografen die de bloedige hostel-oorlogen verslaan in de aanloop naar de eerste verkiezingen na de apartheid in 1994. Aanhangers van Inkatha en het ANC raakten in een bloedige strijd verwikkeld - een strijd die later bleek te zijn aangewakkerd door het apartheidsregime dat hoopte de overgang naar een democratisch Zuid-Afrika te frustreren. Nu klinken de AK-47's weer in Khumalo Street, maar dit keer komen er losse flodders uit de lopen. De verfilming van The Bang Bang Club door regisseur Steven Silver komt volgend jaar uit.
Wat het jaarlijkse North Sea Jazz Festival is voor Nederland, is Jazz à Ouaga voor de Burkinabe. Dit weekend eindigde de zeventiende editie van dit inmiddels wereldwijd vermaarde jazzfestival in de hoofdstad van Burkina Faso. Een cross-culturele verzameling artiesten trad aan, op zaterdag afgesloten met een optreden van het transcontinentale Trio Ivoire, een ongebruikelijk combo van een Duitse pianist, een percussionist uit Groot-Brittannië en een Ivoriaanse xylofonist. Thema was dit jaar in Ouagadougou hoe muziek toerisme stimuleren kan. Het West-Afrikaanse land staat dan ook bekend om zijn muzikale safari's voor westerse toeristen. Het is niet voor niets dat de laatste stad die ik dit najaar zal bezoeken voor mijn stedenboek in Burkina Faso ligt. In Bobo Dioulasso ga ik schrijven over kunst, muziek en stedelijke straatcultuur.
