22 pagina's telt 's lands grootste vrouwenblad Libelle deze week maar liefst uit voor een
dossier over Afrika. Het openingsessay 'Tijd voor een positievere invalshoek' is van mijn hand. Uit mijn essay: 'Vergelijk het met een vreemdeling die Nederland beschrijft als het land met twee politieke moorden het afgelopen decennium, waar de zuigelingensterfte een van de hoogste is van Europa en er met Oud en Nieuw honderden burgers preventief de cel in moeten waarna alsnog tientallen auto's in brand gaan. We zouden ons niet rechtvaardig gerepresenteerd voelen met zo'n eenzijdige voorstelling. Toch zijn dit het soort gegevens waarop wij ons beeld van Afrika baseren.'
Waarom wordt er zo moeilijk gedaan over de villa van het kroonprinselijk paar in Mozambique? Zakendoen in een arm land is kennelijk nog steeds lastiger uit te leggen dan het doneren van een kindertehuis. Lees mijn
commentaar in Onze Wereld, het maandblad waarvan ik vanaf nu vaste commentator ben. Vorige zomer was ik met Mozambikaanse fotograaf
Mauro Pinto op het schiereiland waar Willem Alexander en Máxima hun vakantiehuis laten bouwen. Voor Maandblad M van NRC Handelsblad schreef ik een
reportage, over het ongerepte duingebied waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan en zijn bewoners, die niets liever willen dan dat dit verandert.
De inzet is hoog bij internationale vredesmissies: er staan immers levens op het spel. Maar als het fout loopt geven de verantwoordelijken vaak niet thuis. Militair historicus
Christ Klep onderzocht hoe politici, ambtenaren en militairen na drie ontspoorde missies in Somalië, Rwanda en Srebrenica hun straatje probeerden schoon te vegen. Hij schetst een ontluisterend beeld van politiek, ambtelijk en militair ontwijkend gedrag waardoor volgens de wetenschapper de hoofdvraag onbeantwoord bleef wie je nou eigenlijk kunt aanspreken op het mislukken van een vredesmissie. Over de getrokken lessen voor de toekomst is Klep somber: 'Als het in Afghanistan heel erg mis zou gaan, zou het reactiepatroon weer precies hetzelfde zijn.'
Lees mijn interview met Klep in het Ublad
Een maand in Luanda, de hoofdstad van Angola, werd een van de duurste verblijven uit mijn journalistieke loopbaan. Niet alleen voor westerlingen is het leven in het Zuidelijk Afrikaanse land prijzig: ook de gemiddelde Angolees moet veel geld neertellen voor zijn eerste levensbehoeften. En dat terwijl het merendeel van de bevolking straatarm is. Waarom het leven in de allerarmste landen soms zo onbetaalbaar? In
Onze Wereld ging ik op zoek naar het antwoord op deze vraag.
Na anderhalve week duimendraaien in de Congolese hoofdstad kan ik eindelijk weg. Maandag vlieg ik naar Bukavu, Zuid-Kivu. De afstand van tweeduizend kilometer tussen mij en het gebied waar het allemaal te doen is, begon behoorlijk te frusteren. Hoewel ik oude vrienden in Kinshasa uitgebreid heb getroffen, een artikel kon afmaken en heerlijk heb liggen luieren aan het zwembad, ben ik wel ernstig toe aan verplaatsing. Voor mijn boek zal ik aan de slag gaan in Bukavu. Vanaf de overkant van het Kivu-meer zal ik ondertussen vanzelfsprekend de ontwikkelingen in Goma scherp in de gaten houden. De strapatsen van generaal Nkunda zullen Oost-Congo en de rest van de wereld nog wel een poosje bezighouden.
Lees in nrc.next wat ik ga doen in Bukavu
Sandocan zingt voor het establishment, MCK speelt voor het volk. Twee hiphoppers aan weerszijden van de barricaden bij de eerste Angolese verkiezingen in zestien jaar.
Lees mijn portret van het land aan de Atlantische oceaan met zijn schatrijke bodem en straatarme bevolking dat onlangs verscheen in NRC Handelsblad. De twee werelden van Angola verpersoonlijkt door twee rappers: een van het klatergoud en de grote auto's, de ander van de inhoud en maatschappijkritiek.
Na de eerste periode in een Afrikaanse stad voor mijn nieuwe
boek over urbanisering in Afrika, maakte ik
de balans op. Niet zozeer over het boek, ik heb nog
vijf steden te gaan de komende anderhalf jaar. Maar wel over de weblog die ik bijhoud voor nrc.next. In
City Life in Afrika schrijf ik tijdens mijn verblijf in iedere stad over mijn werk als journalist. Ik ervoer in Luanda, Angola, dat het knap lastig is, zo'n lezer die meekijkt over je schouder. Daarnaast leest je eigen familie mee. Dus reageerde mijn moeder doodongerust op mijn voorgenomen bezoek aan de beruchte Roque Santeiromarkt. Ik had met enig gevoel voor overdrijving geschreven over de 'bodyguard' die voor me was geregeld. Mijn moeder zag meteen een gewapende escorte voor zich en had het idee dat ik me in een oorlogssituatie ging storten. Goede leer voor de volgende keer, mam, als ik iets spannends ga doen en dat meld op de blog: eerst even het thuisfront bellen dat ze zich geen zorgen hoeven maken.
Vanaf 16 juli ben ik in Maputo, Mozambique
Wie mijn boek las, zal begrijpen waarom ik zo van slag was toen ik het hoorde. Net terug uit Angola, kreeg ik het verdrietige bericht dat Papa Jérôme half april onverwacht is overleden. Ik was er een dagje stil van. Ik ontmoette Jérôme Bangwene de eerste keer dat ik in Congo was. Mijn vader was toen nog niet zo lang dood, en de kleine fotograaf die van dezelfde leeftijd was, raakte me. Ik leerde zijn gezin kennen en was altijd welkom in het kleine huis in Kadutu, een hooggelegen volkswijk in Bukavu, Oost-Congo. Zijn zorgzaamheid ontroerde me. Als ik op de boot de overtocht maakte naar Goma zorgde hij ervoor dat een van zijn zoons me aan de oever van het Kivu-meer stond op te wachten. Ik verheugde me er zo op hem weer te zien als ik in oktober naar Congo ga. Maar nu zal ik in Kadutu alleen Maman Justine, zijn vrouw, en de rest van de familie treffen om mijn concoléances over te brengen. Het is vandaag precies vier jaar geleden dat Hub., mijn eigen vader overleed. Die werd 62, Papa Jérôme 65. Ik vond het een passend moment om ze allebei te memoreren.
(meer)
Wereldwijd sterft er iedere minuut één vrouw aan de gevolgen van zwangerschap of bevalling. Maar al te vaak is dat een vrouw in sub-Sahara Afrika. Het risico dat een zwangere vrouw daar loopt te overlijden aan complicaties is 1 op 22. Voor een Nederlandse vrouw is die kans 1 op 10.200. Heel vaak schreef ik al over kraamsterfte. Het eerste hoofdstuk van mijn boek
Een nacht in een vijzel is er geheel aan gewijd hoe de gewoonste zaak ter wereld, een bevalling, voor veel vrouwen in de Derde Wereld een levensgevaarlijke gebeurtenis is. Dat was in 2002 zo, toen ik mijn eerste verhaal erover schreef in Cabo Delgado, de meest noordelijke provincie van Mozambique. En dat is nog steeds zo. Daarom wordt er ook dit jaar weer aandacht gevraagd voor kraamsterfte in de
Moedernacht op 10 mei. 'Omdat veilig bevallen een mensenrecht is en het terugdringen van kraamsterfte de kern tot ontwikkeling', aldus de organisatoren.
(meer)
'Mijn land mietert uit elkaar, het verkeert op alle gebieden in crisis', aldus schrijfster
Marlene van Niekerk over Zuid-Afrika. Het was geen optimistisch gesprek dat ik had met de beroemde auteur op een van de eerste dagen van dit jaar.
Van Niekerk is in Nederland. Ze hield vorige week haar oratie aan de Universiteit Utrecht, waar ze als eerste de houder is van de nieuwe Afrika-leerstoel. Haar leeropdracht is de positie van de roman en de romanschrijver in post-apartheid Zuidelijk Afrika. In het
interview zegt ze daarover: 'Ik wacht op een verlichte jonge zwarte schrijver die het falen van de Zuid-Afrikaanse politiek aan de kaak stelt. Die beschrijft hoe het post-apartheidsregime weliswaar een andere glans aan de maatschappij heeft gegeven, maar dat er voor de meeste mensen weinig is veranderd. Het is tijd voor een denderende kritische satire. Een Zuid-Afrikaanse Max Havelaar.'
(meer)
22 pagina's telt 's lands grootste vrouwenblad Libelle deze week maar liefst uit voor een dossier over Afrika. Het openingsessay 'Tijd voor een positievere invalshoek' is van mijn hand. Uit mijn essay: 'Vergelijk het met een vreemdeling die Nederland beschrijft als het land met twee politieke moorden het afgelopen decennium, waar de zuigelingensterfte een van de hoogste is van Europa en er met Oud en Nieuw honderden burgers preventief de cel in moeten waarna alsnog tientallen auto's in brand gaan. We zouden ons niet rechtvaardig gerepresenteerd voelen met zo'n eenzijdige voorstelling. Toch zijn dit het soort gegevens waarop wij ons beeld van Afrika baseren.'
Waarom wordt er zo moeilijk gedaan over de villa van het kroonprinselijk paar in Mozambique? Zakendoen in een arm land is kennelijk nog steeds lastiger uit te leggen dan het doneren van een kindertehuis. Lees mijn commentaar in Onze Wereld, het maandblad waarvan ik vanaf nu vaste commentator ben. Vorige zomer was ik met Mozambikaanse fotograaf Mauro Pinto op het schiereiland waar Willem Alexander en Máxima hun vakantiehuis laten bouwen. Voor Maandblad M van NRC Handelsblad schreef ik een reportage, over het ongerepte duingebied waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan en zijn bewoners, die niets liever willen dan dat dit verandert.
De inzet is hoog bij internationale vredesmissies: er staan immers levens op het spel. Maar als het fout loopt geven de verantwoordelijken vaak niet thuis. Militair historicus Christ Klep onderzocht hoe politici, ambtenaren en militairen na drie ontspoorde missies in Somalië, Rwanda en Srebrenica hun straatje probeerden schoon te vegen. Hij schetst een ontluisterend beeld van politiek, ambtelijk en militair ontwijkend gedrag waardoor volgens de wetenschapper de hoofdvraag onbeantwoord bleef wie je nou eigenlijk kunt aanspreken op het mislukken van een vredesmissie. Over de getrokken lessen voor de toekomst is Klep somber: 'Als het in Afghanistan heel erg mis zou gaan, zou het reactiepatroon weer precies hetzelfde zijn.'
Een maand in Luanda, de hoofdstad van Angola, werd een van de duurste verblijven uit mijn journalistieke loopbaan. Niet alleen voor westerlingen is het leven in het Zuidelijk Afrikaanse land prijzig: ook de gemiddelde Angolees moet veel geld neertellen voor zijn eerste levensbehoeften. En dat terwijl het merendeel van de bevolking straatarm is. Waarom het leven in de allerarmste landen soms zo onbetaalbaar? In Onze Wereld ging ik op zoek naar het antwoord op deze vraag.
Na anderhalve week duimendraaien in de Congolese hoofdstad kan ik eindelijk weg. Maandag vlieg ik naar Bukavu, Zuid-Kivu. De afstand van tweeduizend kilometer tussen mij en het gebied waar het allemaal te doen is, begon behoorlijk te frusteren. Hoewel ik oude vrienden in Kinshasa uitgebreid heb getroffen, een artikel kon afmaken en heerlijk heb liggen luieren aan het zwembad, ben ik wel ernstig toe aan verplaatsing. Voor mijn boek zal ik aan de slag gaan in Bukavu. Vanaf de overkant van het Kivu-meer zal ik ondertussen vanzelfsprekend de ontwikkelingen in Goma scherp in de gaten houden. De strapatsen van generaal Nkunda zullen Oost-Congo en de rest van de wereld nog wel een poosje bezighouden.
Sandocan zingt voor het establishment, MCK speelt voor het volk. Twee hiphoppers aan weerszijden van de barricaden bij de eerste Angolese verkiezingen in zestien jaar. Lees mijn portret van het land aan de Atlantische oceaan met zijn schatrijke bodem en straatarme bevolking dat onlangs verscheen in NRC Handelsblad. De twee werelden van Angola verpersoonlijkt door twee rappers: een van het klatergoud en de grote auto's, de ander van de inhoud en maatschappijkritiek.
Na de eerste periode in een Afrikaanse stad voor mijn nieuwe boek over urbanisering in Afrika, maakte ik de balans op. Niet zozeer over het boek, ik heb nog vijf steden te gaan de komende anderhalf jaar. Maar wel over de weblog die ik bijhoud voor nrc.next. In City Life in Afrika schrijf ik tijdens mijn verblijf in iedere stad over mijn werk als journalist. Ik ervoer in Luanda, Angola, dat het knap lastig is, zo'n lezer die meekijkt over je schouder. Daarnaast leest je eigen familie mee. Dus reageerde mijn moeder doodongerust op mijn voorgenomen bezoek aan de beruchte Roque Santeiromarkt. Ik had met enig gevoel voor overdrijving geschreven over de 'bodyguard' die voor me was geregeld. Mijn moeder zag meteen een gewapende escorte voor zich en had het idee dat ik me in een oorlogssituatie ging storten. Goede leer voor de volgende keer, mam, als ik iets spannends ga doen en dat meld op de blog: eerst even het thuisfront bellen dat ze zich geen zorgen hoeven maken.
Wie mijn boek las, zal begrijpen waarom ik zo van slag was toen ik het hoorde. Net terug uit Angola, kreeg ik het verdrietige bericht dat Papa Jérôme half april onverwacht is overleden. Ik was er een dagje stil van. Ik ontmoette Jérôme Bangwene de eerste keer dat ik in Congo was. Mijn vader was toen nog niet zo lang dood, en de kleine fotograaf die van dezelfde leeftijd was, raakte me. Ik leerde zijn gezin kennen en was altijd welkom in het kleine huis in Kadutu, een hooggelegen volkswijk in Bukavu, Oost-Congo. Zijn zorgzaamheid ontroerde me. Als ik op de boot de overtocht maakte naar Goma zorgde hij ervoor dat een van zijn zoons me aan de oever van het Kivu-meer stond op te wachten. Ik verheugde me er zo op hem weer te zien als ik in oktober naar Congo ga. Maar nu zal ik in Kadutu alleen Maman Justine, zijn vrouw, en de rest van de familie treffen om mijn concoléances over te brengen. Het is vandaag precies vier jaar geleden dat Hub., mijn eigen vader overleed. Die werd 62, Papa Jérôme 65. Ik vond het een passend moment om ze allebei te memoreren.
Wereldwijd sterft er iedere minuut één vrouw aan de gevolgen van zwangerschap of bevalling. Maar al te vaak is dat een vrouw in sub-Sahara Afrika. Het risico dat een zwangere vrouw daar loopt te overlijden aan complicaties is 1 op 22. Voor een Nederlandse vrouw is die kans 1 op 10.200. Heel vaak schreef ik al over kraamsterfte. Het eerste hoofdstuk van mijn boek Een nacht in een vijzel is er geheel aan gewijd hoe de gewoonste zaak ter wereld, een bevalling, voor veel vrouwen in de Derde Wereld een levensgevaarlijke gebeurtenis is. Dat was in 2002 zo, toen ik mijn eerste verhaal erover schreef in Cabo Delgado, de meest noordelijke provincie van Mozambique. En dat is nog steeds zo. Daarom wordt er ook dit jaar weer aandacht gevraagd voor kraamsterfte in de Moedernacht op 10 mei. 'Omdat veilig bevallen een mensenrecht is en het terugdringen van kraamsterfte de kern tot ontwikkeling', aldus de organisatoren.
'Mijn land mietert uit elkaar, het verkeert op alle gebieden in crisis', aldus schrijfster Marlene van Niekerk over Zuid-Afrika. Het was geen optimistisch gesprek dat ik had met de beroemde auteur op een van de eerste dagen van dit jaar. Van Niekerk is in Nederland. Ze hield vorige week haar oratie aan de Universiteit Utrecht, waar ze als eerste de houder is van de nieuwe Afrika-leerstoel. Haar leeropdracht is de positie van de roman en de romanschrijver in post-apartheid Zuidelijk Afrika. In het interview zegt ze daarover: 'Ik wacht op een verlichte jonge zwarte schrijver die het falen van de Zuid-Afrikaanse politiek aan de kaak stelt. Die beschrijft hoe het post-apartheidsregime weliswaar een andere glans aan de maatschappij heeft gegeven, maar dat er voor de meeste mensen weinig is veranderd. Het is tijd voor een denderende kritische satire. Een Zuid-Afrikaanse Max Havelaar.'
