Op veler verzoek nu ook op mijn eigen site de filmpjes die ik draaide in Bobo Dioulasso, Burkina Faso op een rij. Sinds ik de videocamera ter hand nam - of beter gezegd, mijn Lumix fototoestel - blijk ik een nieuw publiek te hebben aangeboord. Fascinerend hoezeer bewegend beeld een andere dimensie geeft aan mijn reportages. Een medium dat ik dan ook beslist verder zal gaan ontdekken. Klik op meer om de filmpjes te bekijken, vanzelfsprekend ook allemaal in de oorspronkelijke context te vinden bij nrc.next op
City Life in Afrika.
(meer)
Binnen twee jaar verblijven in
zes verschillende steden over heel Afrika - de onderneming is bijna achter de rug. De komende maand zit ik in Bobo Dioulasso, de laatste stad op het lijstje voor mijn boek over het Afrikaanse stadsleven. Een feestelijk einde: ik schrijf hier over muziek en dans en beeldende kunst en de rol ervan in het dagelijks bestaan. Via nrc.next, de papieren krant en de blog, is deze laatste etappe van de research voor mijn stedenboek te volgen.
www.nrcnext.nl/citylife
Geen elektriciteit, geen stromend water en beroerde telefoonlijnen: sinds twee weken deel ik de ongemakken van het dagelijks leven met de Nigerianen. Voor het vijfde hoofdstuk van
mijn stedenboek woon ik vijf weken in Ibadan, een stad in het zuiden van Nigeria. In deze qua oppervlak grootste traditionele stad van Afrika, ga ik onderzoeken wat verstedelijking doet met traditie en familiebanden. Je kunt mijn belevenissen volgen op
mijn weblog bij nrc.next.
'Een groot aantal internationale organisaties heeft nu een zetel in steden in oorlog. Daardoor komt de stad steeds meer in het vizier te liggen van gewelddadige actoren, die de stad niet alleen gebruiken voor doeleinden als bevoorrading en propaganda, maar ook als politiek doelwit.', zegt
François Grünewald, voorzitter van onderzoeksinstituut
Urgence-Réhabilitation-Développement. Grünewald leidde onlangs de de debatserie Cities at war in, georganiseerd door de Universiteit Gent. Vooruitlopend op
mijn boek over steden in Afrika ben ik er uitgenodigd om te praten over mijn bevindingen in
Bukavu, Oost-Congo. Met antropoloog
Filip De Boeck ga ik in gesprek over hoe het leven verandere in Congolese steden onder invloed van de jarenlange oorlog.
19 mei vanaf 19.00 uur, , Filmzaal Plateau, Paddenhoek 5, Gent (Engels gesproken)
Klik hier voor het programma van Cities at War
De meest relaxte stad uit mijn boek is ongetwijfeld Jinja, Oeganda. Ik zit hier al weer een tijd en geniet van de veiligheid ('s avonds naar huis wandelen) en de rust (zelfs op de markt kan ik ongestoord grasduinen). Daarnaast cover ik in deze stad voor mijn boek over het Afrikaanse stadsleven eenieders favoriete onderwerp: liefde en seks. Dit alles te volgen op mijn blog City Life in Afrika bij nrc.next, geheel in een nieuw jasje gestoken.
www.nrcnext.nl/citylife
Na anderhalve week duimendraaien in de Congolese hoofdstad kan ik eindelijk weg. Maandag vlieg ik naar Bukavu, Zuid-Kivu. De afstand van tweeduizend kilometer tussen mij en het gebied waar het allemaal te doen is, begon behoorlijk te frusteren. Hoewel ik oude vrienden in Kinshasa uitgebreid heb getroffen, een artikel kon afmaken en heerlijk heb liggen luieren aan het zwembad, ben ik wel ernstig toe aan verplaatsing. Voor mijn boek zal ik aan de slag gaan in Bukavu. Vanaf de overkant van het Kivu-meer zal ik ondertussen vanzelfsprekend de ontwikkelingen in Goma scherp in de gaten houden. De strapatsen van generaal Nkunda zullen Oost-Congo en de rest van de wereld nog wel een poosje bezighouden.
Lees in nrc.next wat ik ga doen in Bukavu
Dat ik niet zongebruind ben als ik terugkom uit Afrika vinden mensen altijd eigenaardig. Maar aan het werk in Congo, Angola of Burundi ben ik niet bepaald in de gelegenheid om te bakken in de zon. Als ik dat al zou willen. Dat geldt ook voor de afgelopen tijd in Maputo, Mozambique. De eerste tekenen van de zomer dienden zich aan, maar van de zon heb ik weinig gezien. Niet in de laatste plaats omdat ik me voor dit hoofdstuk van mijn boek concentreerde op de schemerzone van de maatschappij. Het nachtleven downtown, de strippers van club Luso's en de prostituées op de Rua da Bagamoio vind ik ook een stuk interessanter dan flaneren langs het strand.
Na de eerste periode in een Afrikaanse stad voor mijn nieuwe
boek over urbanisering in Afrika, maakte ik
de balans op. Niet zozeer over het boek, ik heb nog
vijf steden te gaan de komende anderhalf jaar. Maar wel over de weblog die ik bijhoud voor nrc.next. In
City Life in Afrika schrijf ik tijdens mijn verblijf in iedere stad over mijn werk als journalist. Ik ervoer in Luanda, Angola, dat het knap lastig is, zo'n lezer die meekijkt over je schouder. Daarnaast leest je eigen familie mee. Dus reageerde mijn moeder doodongerust op mijn voorgenomen bezoek aan de beruchte Roque Santeiromarkt. Ik had met enig gevoel voor overdrijving geschreven over de 'bodyguard' die voor me was geregeld. Mijn moeder zag meteen een gewapende escorte voor zich en had het idee dat ik me in een oorlogssituatie ging storten. Goede leer voor de volgende keer, mam, als ik iets spannends ga doen en dat meld op de blog: eerst even het thuisfront bellen dat ze zich geen zorgen hoeven maken.
Vanaf 16 juli ben ik in Maputo, Mozambique
Even ben ik weer in Nederland en even ook was ik te horen bij Radio 1, De Ochtenden. Op tweede Pinksterdag, vlak na mijn terugkomst uit Luanda, Angola, sprak ik daar over mijn nieuwe
boek over steden in Afrika, waarvoor ik de komende anderhalf jaar in zes verschillende steden ga wonen. Over waarom het er voor mij niet inzit om een auto met chauffeur te huren - en waarom je sowieso in de minibusjes die voor openbaar vervoer doorgaan veel meer te weten komt over wat er echt speelt in een land. Net geboekt voor mijn volgende reis: in juli vertrek ik naar mijn volgende stad, Maputo, Mozambique. Bij nrc.next kun je me op mijn weblog
City Life in Afrika op de voet volgen.
Beluister het interview
Vier paar zwarte benen bungelen uit onder de halfopen achterklep, vastgestrikt met een touwtje. Uit het rafelig uitgezaagde gat in de zijwand van het minibusje steken twee passagiershoofden. Ik heb alle tijd deze typisch Congolese vorm van openbaar vervoer van dichtbij te bekijken, want het verkeer staat muurvast, zoals altijd in Kinshasa op een zaterdagavond. Zeven miljoen mensen wonen in de overbevolkte Congolese stad, ooit gebouwd voor enkele tienduizenden inwoners. Het is november 2006. Terwijl ik mij verbaas over de schijnbare chaos in zo'n miljoenenstad die ondanks alles functioneert, ontstaat het idee voor mijn nieuwe
boek over urbanisering in Afrika. De komende anderhalf jaar ga ik wonen in
zes verschillende Afrikaanse steden, te beginnen met Luanda, de Angolese hoofdstad waar ik een paar dagen geleden aankwam. Het wordingsproces van mijn stedenboek kun je op de voet volgen bij
nrc.next.
Op veler verzoek nu ook op mijn eigen site de filmpjes die ik draaide in Bobo Dioulasso, Burkina Faso op een rij. Sinds ik de videocamera ter hand nam - of beter gezegd, mijn Lumix fototoestel - blijk ik een nieuw publiek te hebben aangeboord. Fascinerend hoezeer bewegend beeld een andere dimensie geeft aan mijn reportages. Een medium dat ik dan ook beslist verder zal gaan ontdekken. Klik op meer om de filmpjes te bekijken, vanzelfsprekend ook allemaal in de oorspronkelijke context te vinden bij nrc.next op City Life in Afrika.
Binnen twee jaar verblijven in zes verschillende steden over heel Afrika - de onderneming is bijna achter de rug. De komende maand zit ik in Bobo Dioulasso, de laatste stad op het lijstje voor mijn boek over het Afrikaanse stadsleven. Een feestelijk einde: ik schrijf hier over muziek en dans en beeldende kunst en de rol ervan in het dagelijks bestaan. Via nrc.next, de papieren krant en de blog, is deze laatste etappe van de research voor mijn stedenboek te volgen.
Geen elektriciteit, geen stromend water en beroerde telefoonlijnen: sinds twee weken deel ik de ongemakken van het dagelijks leven met de Nigerianen. Voor het vijfde hoofdstuk van mijn stedenboek woon ik vijf weken in Ibadan, een stad in het zuiden van Nigeria. In deze qua oppervlak grootste traditionele stad van Afrika, ga ik onderzoeken wat verstedelijking doet met traditie en familiebanden. Je kunt mijn belevenissen volgen op mijn weblog bij nrc.next.
'Een groot aantal internationale organisaties heeft nu een zetel in steden in oorlog. Daardoor komt de stad steeds meer in het vizier te liggen van gewelddadige actoren, die de stad niet alleen gebruiken voor doeleinden als bevoorrading en propaganda, maar ook als politiek doelwit.', zegt François Grünewald, voorzitter van onderzoeksinstituut Urgence-Réhabilitation-Développement. Grünewald leidde onlangs de de debatserie Cities at war in, georganiseerd door de Universiteit Gent. Vooruitlopend op mijn boek over steden in Afrika ben ik er uitgenodigd om te praten over mijn bevindingen in Bukavu, Oost-Congo. Met antropoloog Filip De Boeck ga ik in gesprek over hoe het leven verandere in Congolese steden onder invloed van de jarenlange oorlog.
De meest relaxte stad uit mijn boek is ongetwijfeld Jinja, Oeganda. Ik zit hier al weer een tijd en geniet van de veiligheid ('s avonds naar huis wandelen) en de rust (zelfs op de markt kan ik ongestoord grasduinen). Daarnaast cover ik in deze stad voor mijn boek over het Afrikaanse stadsleven eenieders favoriete onderwerp: liefde en seks. Dit alles te volgen op mijn blog City Life in Afrika bij nrc.next, geheel in een nieuw jasje gestoken.
Na anderhalve week duimendraaien in de Congolese hoofdstad kan ik eindelijk weg. Maandag vlieg ik naar Bukavu, Zuid-Kivu. De afstand van tweeduizend kilometer tussen mij en het gebied waar het allemaal te doen is, begon behoorlijk te frusteren. Hoewel ik oude vrienden in Kinshasa uitgebreid heb getroffen, een artikel kon afmaken en heerlijk heb liggen luieren aan het zwembad, ben ik wel ernstig toe aan verplaatsing. Voor mijn boek zal ik aan de slag gaan in Bukavu. Vanaf de overkant van het Kivu-meer zal ik ondertussen vanzelfsprekend de ontwikkelingen in Goma scherp in de gaten houden. De strapatsen van generaal Nkunda zullen Oost-Congo en de rest van de wereld nog wel een poosje bezighouden.
Dat ik niet zongebruind ben als ik terugkom uit Afrika vinden mensen altijd eigenaardig. Maar aan het werk in Congo, Angola of Burundi ben ik niet bepaald in de gelegenheid om te bakken in de zon. Als ik dat al zou willen. Dat geldt ook voor de afgelopen tijd in Maputo, Mozambique. De eerste tekenen van de zomer dienden zich aan, maar van de zon heb ik weinig gezien. Niet in de laatste plaats omdat ik me voor dit hoofdstuk van mijn boek concentreerde op de schemerzone van de maatschappij. Het nachtleven downtown, de strippers van club Luso's en de prostituées op de Rua da Bagamoio vind ik ook een stuk interessanter dan flaneren langs het strand.
Na de eerste periode in een Afrikaanse stad voor mijn nieuwe boek over urbanisering in Afrika, maakte ik de balans op. Niet zozeer over het boek, ik heb nog vijf steden te gaan de komende anderhalf jaar. Maar wel over de weblog die ik bijhoud voor nrc.next. In City Life in Afrika schrijf ik tijdens mijn verblijf in iedere stad over mijn werk als journalist. Ik ervoer in Luanda, Angola, dat het knap lastig is, zo'n lezer die meekijkt over je schouder. Daarnaast leest je eigen familie mee. Dus reageerde mijn moeder doodongerust op mijn voorgenomen bezoek aan de beruchte Roque Santeiromarkt. Ik had met enig gevoel voor overdrijving geschreven over de 'bodyguard' die voor me was geregeld. Mijn moeder zag meteen een gewapende escorte voor zich en had het idee dat ik me in een oorlogssituatie ging storten. Goede leer voor de volgende keer, mam, als ik iets spannends ga doen en dat meld op de blog: eerst even het thuisfront bellen dat ze zich geen zorgen hoeven maken.
Even ben ik weer in Nederland en even ook was ik te horen bij Radio 1, De Ochtenden. Op tweede Pinksterdag, vlak na mijn terugkomst uit Luanda, Angola, sprak ik daar over mijn nieuwe boek over steden in Afrika, waarvoor ik de komende anderhalf jaar in zes verschillende steden ga wonen. Over waarom het er voor mij niet inzit om een auto met chauffeur te huren - en waarom je sowieso in de minibusjes die voor openbaar vervoer doorgaan veel meer te weten komt over wat er echt speelt in een land. Net geboekt voor mijn volgende reis: in juli vertrek ik naar mijn volgende stad, Maputo, Mozambique. Bij nrc.next kun je me op mijn weblog City Life in Afrika op de voet volgen.
Vier paar zwarte benen bungelen uit onder de halfopen achterklep, vastgestrikt met een touwtje. Uit het rafelig uitgezaagde gat in de zijwand van het minibusje steken twee passagiershoofden. Ik heb alle tijd deze typisch Congolese vorm van openbaar vervoer van dichtbij te bekijken, want het verkeer staat muurvast, zoals altijd in Kinshasa op een zaterdagavond. Zeven miljoen mensen wonen in de overbevolkte Congolese stad, ooit gebouwd voor enkele tienduizenden inwoners. Het is november 2006. Terwijl ik mij verbaas over de schijnbare chaos in zo'n miljoenenstad die ondanks alles functioneert, ontstaat het idee voor mijn nieuwe boek over urbanisering in Afrika. De komende anderhalf jaar ga ik wonen in zes verschillende Afrikaanse steden, te beginnen met Luanda, de Angolese hoofdstad waar ik een paar dagen geleden aankwam. Het wordingsproces van mijn stedenboek kun je op de voet volgen bij nrc.next.
