Het lijkt een eeuwigheid geleden, mijn interview bij late night radioprogramma Met het oog op morgen, vlak voordat ik afreisde naar Nigeria. Ruim zeven maanden later luister ik het weer af, op een onstabiele internetverbinding in mijn Lagos appartement. 'Een duur grapje', noem ik wonen in deze miljoenenstad die een van de duurste ter wereld is. Dat merk ik hier elke dag. De nette mensenbaan heb ik overigens laten schieten. Dat ging toch te veel in tegen mijn freelancershart.
Beluister het interview bij het OogNa een paar weken in Nederland (een week langer dan gepland om redenen van Hollandsche bureaucratie) ben ik weer terug in Lagos. En ik merk het meteen. Ik ben het verleerd. Als ik op de hoek van mijn straat yam koop en 400 Naira moet neertellen voor een sneue wortel, kan ik hoog of laag springen: de prijs gaat niet naar beneden. Terwijl ik nog wel dacht de kunst van het onderhandelen te hebben opgepikt van Sola. Onderhandelen in Lagos vereist speciale training en ik ben voor de opleiding nog lang niet geslaagd.
Lees mijn column in OneWorldSoms maakt ze je aan het huilen. En de meest serieuze pepersoep staat je niet eens toe te praten tijden het eten. Het is een van mijn favoriete gerechten uit de Nigeriaanse keuken, hoewel je wel even aan de pittigheid ervan moet wennen. Het mooie daarvan: door de alomtegenwoordige pepers, laat je de soep zich het beste consumeren met een ijskoude STAR pils. Een goddelijke combinatie. Pepersoep is er in vele varianten, zoals met vis, 'gemengd' vlees (als in: vraag niet wat het precies is), geit, slak of kip. Ik hield het tot voor kort bij katvis, maar vorig weekend eindige ik mijn bestaan als vistariër:
ik doodde een kip. Het gevogelte belandde in de verrukkelijke kippenpepersoep die
Elnathan John bereidde, niet alleen een briljant schrijver maar ook een uitstekende kok.
Klik op 'meer' voor het recept van Elnathans kippenpepersoep'(meer) Vergeet alles wat je ooit hebt geleerd over voorrang en verkeersregels. In plaats daarvan, denk Darwin. Stel je erop in dat hier het recht van de sterkste geldt. Probeer niet het systeem achter het Lagos verkeer te vatten. Dat is er niet. Wat Wilma - de knalrode Toyota die ik heb laten verschepen - en ik hebben geleerd in één week rijden in Afrika's grootste stad.
Lees Hoe Femke Funke wordt op OneWorld.nlDe beroemdste sloppenwijk van Lagos, gebouwd op het water van de lagune, gaat deels tegen de vlakte. Hele families die er soms al generaties lang woonden raken dakloos. Ik voer op een gondel door de wijk die eufemistisch 'het Venetië van Lagos' wordt genoemd en sprak er met ontheemde bewoners. Toen ik Nigeriaanse vrienden erover vertelde, bleken ze lang niet allemaal sympathie te hebben voor de sloppenwijkbewoners.
Lees mijn column op OneWorldMijn laatste nachten in eigen land. Mijn afscheid heb ik al lang genomen. Alleen mijn lijf is nog hier: ik adem, droom en denk Lagos. Ben beter op de hoogte van het Nigeriaanse nieuws dan van het Nederlandse en als ik met mensen praat, gaat het over Lagos. Zondagavond gaf ik een interview bij Radio 1 programma Met het oog op morgen over Nigeria en waarom ik erheen verhuis. Na middernacht bracht de taxi me terug over een doodstille A2 door het overgeorganiseerde Nederlandse landschap, maar voor mijn geestesoog reden we over de Third Mainland Bridge (de brug die het Lagos vasteland verbindt met de eilanden en momenteel groot onderhoud ondergaat) door nachtelijk Lagos.
Lees mijn laatste blog vanuit NederlandMayke van Zeijl 19 februari 1973 – 2 juli 1987
Vandaag is het 25 jaar geleden dat mijn zusje Mayke overleed. Mijn eerste boek droeg ik in 2007 op aan haar, als eerbetoon en om de wereld te laten weten van haar bestaan. Nu, op haar 25ste sterfdag voel ik weer de behoefte dat te doen. Dit keer in de vorm van een brief aan mijn zus. Een brief aan een meisje van veertien dat nooit een vrouw heeft mogen worden.
(meer)
Als journalist moet je een evenwicht vinden tussen te veel meevoelen en afgestompt raken. Mijn grootste angst is het om cynisch te worden. Toen ik met reizen begon, heb ik mijn vrienden gevraagd me te waarschuwen als ik niets meer voel voor de mensen over wie ik schrijf en niet meer geraakt ben door wat ze overkomt. Want hoe slecht de lokale keuken ook te boek staat, geen volk verdient hondenvoer.
Lees mijn blog op OneWorldBanen aangeboden krijgen in een land als Nigeria, waar een kwart van de werkzame bevolking werkeloos is, is een ontnuchterende ervaring. Ik besef heel goed dat de meeste voorstellen zijn gebaseerd op een zeer beperkt aspect van mijn identiteit, kenmerken waarvoor ik geen enkele eer kan opeisen noch ooit enige moeite voor heb hoeven doen: ik ben een blanke Europese vrouw.
In Lagos herinnert iedere kans die ik in de schoot geworpen krijg me aan de intelligente, ambitieuze, hoogopgeleide Nigeriaanse jonge mensen die ik ken, wanhopig op zoek naar een baan.
Hoe Femke Funke wordt op OneWorld'Ben je online? Een van je nichtjes wil met je Skypen!' Een luie zondagochtend in Utrecht. Ik lig op bed Nigeriaanse nieuwssites te checken met een kop koffie erbij, als de mail van mijn schoonzus binnenkomt. Ik klik Skype aan en bijna onmiddellijk verschijnt het ronde bebrilde gezichtje van een van de tweeling op het scherm.
'Tante Femke!'
Ik ben nog een paar weken in het land, maar het grote afscheidnemen is al begonnen.
Lees Hoe Femke Funke wordt op OneWorld.nl
Het lijkt een eeuwigheid geleden, mijn interview bij late night radioprogramma Met het oog op morgen, vlak voordat ik afreisde naar Nigeria. Ruim zeven maanden later luister ik het weer af, op een onstabiele internetverbinding in mijn Lagos appartement. 'Een duur grapje', noem ik wonen in deze miljoenenstad die een van de duurste ter wereld is. Dat merk ik hier elke dag. De nette mensenbaan heb ik overigens laten schieten. Dat ging toch te veel in tegen mijn freelancershart.
Na een paar weken in Nederland (een week langer dan gepland om redenen van Hollandsche bureaucratie) ben ik weer terug in Lagos. En ik merk het meteen. Ik ben het verleerd. Als ik op de hoek van mijn straat yam koop en 400 Naira moet neertellen voor een sneue wortel, kan ik hoog of laag springen: de prijs gaat niet naar beneden. Terwijl ik nog wel dacht de kunst van het onderhandelen te hebben opgepikt van Sola. Onderhandelen in Lagos vereist speciale training en ik ben voor de opleiding nog lang niet geslaagd.
Soms maakt ze je aan het huilen. En de meest serieuze pepersoep staat je niet eens toe te praten tijden het eten. Het is een van mijn favoriete gerechten uit de Nigeriaanse keuken, hoewel je wel even aan de pittigheid ervan moet wennen. Het mooie daarvan: door de alomtegenwoordige pepers, laat je de soep zich het beste consumeren met een ijskoude STAR pils. Een goddelijke combinatie. Pepersoep is er in vele varianten, zoals met vis, 'gemengd' vlees (als in: vraag niet wat het precies is), geit, slak of kip. Ik hield het tot voor kort bij katvis, maar vorig weekend eindige ik mijn bestaan als vistariër: ik doodde een kip. Het gevogelte belandde in de verrukkelijke kippenpepersoep die Elnathan John bereidde, niet alleen een briljant schrijver maar ook een uitstekende kok.
Vergeet alles wat je ooit hebt geleerd over voorrang en verkeersregels. In plaats daarvan, denk Darwin. Stel je erop in dat hier het recht van de sterkste geldt. Probeer niet het systeem achter het Lagos verkeer te vatten. Dat is er niet. Wat Wilma - de knalrode Toyota die ik heb laten verschepen - en ik hebben geleerd in één week rijden in Afrika's grootste stad.
De beroemdste sloppenwijk van Lagos, gebouwd op het water van de lagune, gaat deels tegen de vlakte. Hele families die er soms al generaties lang woonden raken dakloos. Ik voer op een gondel door de wijk die eufemistisch 'het Venetië van Lagos' wordt genoemd en sprak er met ontheemde bewoners. Toen ik Nigeriaanse vrienden erover vertelde, bleken ze lang niet allemaal sympathie te hebben voor de sloppenwijkbewoners.
Mijn laatste nachten in eigen land. Mijn afscheid heb ik al lang genomen. Alleen mijn lijf is nog hier: ik adem, droom en denk Lagos. Ben beter op de hoogte van het Nigeriaanse nieuws dan van het Nederlandse en als ik met mensen praat, gaat het over Lagos. Zondagavond gaf ik een interview bij Radio 1 programma Met het oog op morgen over Nigeria en waarom ik erheen verhuis. Na middernacht bracht de taxi me terug over een doodstille A2 door het overgeorganiseerde Nederlandse landschap, maar voor mijn geestesoog reden we over de Third Mainland Bridge (de brug die het Lagos vasteland verbindt met de eilanden en momenteel groot onderhoud ondergaat) door nachtelijk Lagos.
Mayke van Zeijl 19 februari 1973 – 2 juli 1987
Als journalist moet je een evenwicht vinden tussen te veel meevoelen en afgestompt raken. Mijn grootste angst is het om cynisch te worden. Toen ik met reizen begon, heb ik mijn vrienden gevraagd me te waarschuwen als ik niets meer voel voor de mensen over wie ik schrijf en niet meer geraakt ben door wat ze overkomt. Want hoe slecht de lokale keuken ook te boek staat, geen volk verdient hondenvoer.
Banen aangeboden krijgen in een land als Nigeria, waar een kwart van de werkzame bevolking werkeloos is, is een ontnuchterende ervaring. Ik besef heel goed dat de meeste voorstellen zijn gebaseerd op een zeer beperkt aspect van mijn identiteit, kenmerken waarvoor ik geen enkele eer kan opeisen noch ooit enige moeite voor heb hoeven doen: ik ben een blanke Europese vrouw.
'Ben je online? Een van je nichtjes wil met je Skypen!' Een luie zondagochtend in Utrecht. Ik lig op bed Nigeriaanse nieuwssites te checken met een kop koffie erbij, als de mail van mijn schoonzus binnenkomt. Ik klik Skype aan en bijna onmiddellijk verschijnt het ronde bebrilde gezichtje van een van de tweeling op het scherm.
