Na meer dan een half jaar thuis schrijven aan mijn boek, ben ik eindelijk weer in Afrika. Vorige week kwam ik aan in Burkina Faso waar ik in december
afscheid van nam. Eerst ben ik een tijdje in de hoofdstad Ouagadougou, dan ga ik naar Bobo-Dioulasso om iedereen weer te zien. Maar allereerst ben ik hier om reportages te maken, onder andere voor
Opzij. Het boek over verstedelijking in Afrika is af:
Gin-tonic & cholera komt uit in oktober. Maar da's geen enkele reden om hier in Ouaga niet in het stadsleven te duiken.
Op veler verzoek nu ook op mijn eigen site de filmpjes die ik draaide in Bobo Dioulasso, Burkina Faso op een rij. Sinds ik de videocamera ter hand nam - of beter gezegd, mijn Lumix fototoestel - blijk ik een nieuw publiek te hebben aangeboord. Fascinerend hoezeer bewegend beeld een andere dimensie geeft aan mijn reportages. Een medium dat ik dan ook beslist verder zal gaan ontdekken. Klik op meer om de filmpjes te bekijken, vanzelfsprekend ook allemaal in de oorspronkelijke context te vinden bij nrc.next op
City Life in Afrika.
(meer)
Binnen twee jaar verblijven in
zes verschillende steden over heel Afrika - de onderneming is bijna achter de rug. De komende maand zit ik in Bobo Dioulasso, de laatste stad op het lijstje voor mijn boek over het Afrikaanse stadsleven. Een feestelijk einde: ik schrijf hier over muziek en dans en beeldende kunst en de rol ervan in het dagelijks bestaan. Via nrc.next, de papieren krant en de blog, is deze laatste etappe van de research voor mijn stedenboek te volgen.
www.nrcnext.nl/citylife
Vijf weken Nigeria en ik was er nog niet aan gewend: de afkeurende blikken als ik als enige vrouw op het terras
een biertje liet aanrukken. Nigeriaanse dames drinken geen bier, of tenminste, niet in het openbaar. Ze geven de voorkeur aan mierzoete wijvendrankjes zoals Smirnoff Ice, die ze ondanks het hogere alcohologehalte meer ladylike vinden dan pils. Bier heeft een vreemde reputatie in
Afrika's bevolkingsrijkste land. Om de een of andere reden wordt het gerstenat gezien als een veel kwalijker vorm van alcohol dan bijvoorbeeld wijn. Misschien omdat Jezus in de Bijbel wel eens een kelk wijn wegtikte, maar nooit een biertje? Zelfs palmwijn - en uit eigen ervaring weet ik dat dit brouwsel behoorlijk kan inslaan - zien de Nigerianen als onschuldiger dan een pilsje getuige ook deze
verklaring afgelopen week voor de rechter in Osun State. De beklaagde voerde aan dat hij geen bier had gedronken, maar slechts palmwijn: zo beschonken kon hij dus niet zijn geweest.
Geen elektriciteit, geen stromend water en beroerde telefoonlijnen: sinds twee weken deel ik de ongemakken van het dagelijks leven met de Nigerianen. Voor het vijfde hoofdstuk van
mijn stedenboek woon ik vijf weken in Ibadan, een stad in het zuiden van Nigeria. In deze qua oppervlak grootste traditionele stad van Afrika, ga ik onderzoeken wat verstedelijking doet met traditie en familiebanden. Je kunt mijn belevenissen volgen op
mijn weblog bij nrc.next.
De meest relaxte stad uit mijn boek is ongetwijfeld Jinja, Oeganda. Ik zit hier al weer een tijd en geniet van de veiligheid ('s avonds naar huis wandelen) en de rust (zelfs op de markt kan ik ongestoord grasduinen). Daarnaast cover ik in deze stad voor mijn boek over het Afrikaanse stadsleven eenieders favoriete onderwerp: liefde en seks. Dit alles te volgen op mijn blog City Life in Afrika bij nrc.next, geheel in een nieuw jasje gestoken.
www.nrcnext.nl/citylife
De manier waarop het condoom in Oeganda op allerlei manieren in diskrediet wordt gebracht, was drie jaar geleden voor mij al de reden af te reizen naar het Oost-Afrikaanse land. Verschillende partijen, van demagogische zelfbenoemde pastoors tot pseudo-wetenschappers, deden er alles aan het publiek te laten geloven dat de preservatieven onveilig waren en geen afdoende bescherming boden tegen het aids-virus. Bij terugkeer in Oeganda blijkt er weinig veranderd. Vorige week opende roddelkrant Red Pepper – die het niet zo nauw neemt met de journalistieke ethiek – paginagroot met de mededeling dat tweederde van de condooms in Oeganda nep is. Bron was een Chinees bedrijf dat blijkbaar in het land was om zijn eigen voorbehoedsmiddelen in de markt te zetten. Niets van waar, reageert de National Drug Authority die alle medicijnen controleert. Maar het kwaad is geschied: weer is er een deuk geslagen in de reputatie van het condoom. En dat in een land waar ruim zeven procent van de volwassenen seropositief is – een cijfer dat alleen maar stijgt.
Een maand in Luanda, de hoofdstad van Angola, werd een van de duurste verblijven uit mijn journalistieke loopbaan. Niet alleen voor westerlingen is het leven in het Zuidelijk Afrikaanse land prijzig: ook de gemiddelde Angolees moet veel geld neertellen voor zijn eerste levensbehoeften. En dat terwijl het merendeel van de bevolking straatarm is. Waarom het leven in de allerarmste landen soms zo onbetaalbaar? In
Onze Wereld ging ik op zoek naar het antwoord op deze vraag.
De bouwexplosie in Luanda, de angst voor rebellenleider Nkunda in Bukavu en de afschaffing van het Frans in Kigali: vanuit Angola, Congo en Rwanda belde ik de laatste maanden met enige regelmaat in bij radioprogramma
BNN Today. In de rubriek Exit Holland op Radio 1 vertellen Nederlanders in het buitenland over nieuws ter plekke. Ook tijdens mijn volgende Afrika-verblijf in Oeganda in februari zal ik er weer te horen zijn. Een selectie uit mijn bijdragen de afgelopen herfst, klik op de link om het fragment te beluisteren:
20 oktober, Luanda, Angola
5 november, Bukavu, Congo
2 december, Kigali, Rwanda
Toen de oorlog van 1996 begon, zat hij tien dagen samen met zijn vrouw verstopt in de cementoven. 'Diende die toch nog ergens voor', zegt Anicet Ntabaza. De fabriek draait al jaren niet meer en de oven heeft zelfs sinds de onafhankelijkheid van Congo niet meer gefunctioneerd. Maar begin volgend jaar hoopt de directeur van Inter'lacs Katana de cementfabriek weer in bedrijf te nemen. Het is haast surrealistisch midden in het woud, op een idyllische plek aan het Kivu-meer zware industrie te vinden. De uit de koloniale tijd stammende fabriek is startklaar. En nu maar hopen dat er niet weer een oorlog komt, zegt de fabrieksdirecteur: 'Eén golf van plunderingen en we kunnen weer helemaal opnieuw beginnen.'
Na meer dan een half jaar thuis schrijven aan mijn boek, ben ik eindelijk weer in Afrika. Vorige week kwam ik aan in Burkina Faso waar ik in december afscheid van nam. Eerst ben ik een tijdje in de hoofdstad Ouagadougou, dan ga ik naar Bobo-Dioulasso om iedereen weer te zien. Maar allereerst ben ik hier om reportages te maken, onder andere voor Opzij. Het boek over verstedelijking in Afrika is af: Gin-tonic & cholera komt uit in oktober. Maar da's geen enkele reden om hier in Ouaga niet in het stadsleven te duiken.
Op veler verzoek nu ook op mijn eigen site de filmpjes die ik draaide in Bobo Dioulasso, Burkina Faso op een rij. Sinds ik de videocamera ter hand nam - of beter gezegd, mijn Lumix fototoestel - blijk ik een nieuw publiek te hebben aangeboord. Fascinerend hoezeer bewegend beeld een andere dimensie geeft aan mijn reportages. Een medium dat ik dan ook beslist verder zal gaan ontdekken. Klik op meer om de filmpjes te bekijken, vanzelfsprekend ook allemaal in de oorspronkelijke context te vinden bij nrc.next op City Life in Afrika.
Binnen twee jaar verblijven in zes verschillende steden over heel Afrika - de onderneming is bijna achter de rug. De komende maand zit ik in Bobo Dioulasso, de laatste stad op het lijstje voor mijn boek over het Afrikaanse stadsleven. Een feestelijk einde: ik schrijf hier over muziek en dans en beeldende kunst en de rol ervan in het dagelijks bestaan. Via nrc.next, de papieren krant en de blog, is deze laatste etappe van de research voor mijn stedenboek te volgen.
Vijf weken Nigeria en ik was er nog niet aan gewend: de afkeurende blikken als ik als enige vrouw op het terras een biertje liet aanrukken. Nigeriaanse dames drinken geen bier, of tenminste, niet in het openbaar. Ze geven de voorkeur aan mierzoete wijvendrankjes zoals Smirnoff Ice, die ze ondanks het hogere alcohologehalte meer ladylike vinden dan pils. Bier heeft een vreemde reputatie in Afrika's bevolkingsrijkste land. Om de een of andere reden wordt het gerstenat gezien als een veel kwalijker vorm van alcohol dan bijvoorbeeld wijn. Misschien omdat Jezus in de Bijbel wel eens een kelk wijn wegtikte, maar nooit een biertje? Zelfs palmwijn - en uit eigen ervaring weet ik dat dit brouwsel behoorlijk kan inslaan - zien de Nigerianen als onschuldiger dan een pilsje getuige ook deze verklaring afgelopen week voor de rechter in Osun State. De beklaagde voerde aan dat hij geen bier had gedronken, maar slechts palmwijn: zo beschonken kon hij dus niet zijn geweest.
Geen elektriciteit, geen stromend water en beroerde telefoonlijnen: sinds twee weken deel ik de ongemakken van het dagelijks leven met de Nigerianen. Voor het vijfde hoofdstuk van mijn stedenboek woon ik vijf weken in Ibadan, een stad in het zuiden van Nigeria. In deze qua oppervlak grootste traditionele stad van Afrika, ga ik onderzoeken wat verstedelijking doet met traditie en familiebanden. Je kunt mijn belevenissen volgen op mijn weblog bij nrc.next.
De meest relaxte stad uit mijn boek is ongetwijfeld Jinja, Oeganda. Ik zit hier al weer een tijd en geniet van de veiligheid ('s avonds naar huis wandelen) en de rust (zelfs op de markt kan ik ongestoord grasduinen). Daarnaast cover ik in deze stad voor mijn boek over het Afrikaanse stadsleven eenieders favoriete onderwerp: liefde en seks. Dit alles te volgen op mijn blog City Life in Afrika bij nrc.next, geheel in een nieuw jasje gestoken.
De manier waarop het condoom in Oeganda op allerlei manieren in diskrediet wordt gebracht, was drie jaar geleden voor mij al de reden af te reizen naar het Oost-Afrikaanse land. Verschillende partijen, van demagogische zelfbenoemde pastoors tot pseudo-wetenschappers, deden er alles aan het publiek te laten geloven dat de preservatieven onveilig waren en geen afdoende bescherming boden tegen het aids-virus. Bij terugkeer in Oeganda blijkt er weinig veranderd. Vorige week opende roddelkrant Red Pepper – die het niet zo nauw neemt met de journalistieke ethiek – paginagroot met de mededeling dat tweederde van de condooms in Oeganda nep is. Bron was een Chinees bedrijf dat blijkbaar in het land was om zijn eigen voorbehoedsmiddelen in de markt te zetten. Niets van waar, reageert de National Drug Authority die alle medicijnen controleert. Maar het kwaad is geschied: weer is er een deuk geslagen in de reputatie van het condoom. En dat in een land waar ruim zeven procent van de volwassenen seropositief is – een cijfer dat alleen maar stijgt.
Een maand in Luanda, de hoofdstad van Angola, werd een van de duurste verblijven uit mijn journalistieke loopbaan. Niet alleen voor westerlingen is het leven in het Zuidelijk Afrikaanse land prijzig: ook de gemiddelde Angolees moet veel geld neertellen voor zijn eerste levensbehoeften. En dat terwijl het merendeel van de bevolking straatarm is. Waarom het leven in de allerarmste landen soms zo onbetaalbaar? In Onze Wereld ging ik op zoek naar het antwoord op deze vraag.
De bouwexplosie in Luanda, de angst voor rebellenleider Nkunda in Bukavu en de afschaffing van het Frans in Kigali: vanuit Angola, Congo en Rwanda belde ik de laatste maanden met enige regelmaat in bij radioprogramma BNN Today. In de rubriek Exit Holland op Radio 1 vertellen Nederlanders in het buitenland over nieuws ter plekke. Ook tijdens mijn volgende Afrika-verblijf in Oeganda in februari zal ik er weer te horen zijn. Een selectie uit mijn bijdragen de afgelopen herfst, klik op de link om het fragment te beluisteren:
Toen de oorlog van 1996 begon, zat hij tien dagen samen met zijn vrouw verstopt in de cementoven. 'Diende die toch nog ergens voor', zegt Anicet Ntabaza. De fabriek draait al jaren niet meer en de oven heeft zelfs sinds de onafhankelijkheid van Congo niet meer gefunctioneerd. Maar begin volgend jaar hoopt de directeur van Inter'lacs Katana de cementfabriek weer in bedrijf te nemen. Het is haast surrealistisch midden in het woud, op een idyllische plek aan het Kivu-meer zware industrie te vinden. De uit de koloniale tijd stammende fabriek is startklaar. En nu maar hopen dat er niet weer een oorlog komt, zegt de fabrieksdirecteur: 'Eén golf van plunderingen en we kunnen weer helemaal opnieuw beginnen.'
