http://www.fvz-journaliste.nl/index.php Journaliste nl vasilis@vasilis.nl Copyright 2013 Pivot Pivot - 1.40.1: 'Dreadwind' Sun, 14 Apr 2013 11:28:09 +0200 60 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=398 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=398#comm Een booming miljoenenstad met een economie die overuren draait. De stedelijke ontwikkeling van Lagos, Nigeria's grootste stad, brengt dilemma's met zich mee. Een van die vraagstukken is wat te doen met de sloppenwijken. Gooi je ze plat, of probeer je ze te verbeteren? In de vissersgemeenschap van Makoko, de beroemdste sloppenwijk van Lagos gebouwd op palen in het water, probeert een in Amsterdam gevestigde Nigeriaanse architect op te bouwen, terwijl andere de slopershamer op de wijk loslaten.
Lees mijn artikel in NRC over Makoko op het water ]]> 398@http://fvz-journaliste.nl/pivot/ Artikelen Sat, 23 Feb 2013 12:47:00 +0200 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=396 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=396#comm Het lijkt een eeuwigheid geleden, mijn interview bij late night radioprogramma Met het oog op morgen, vlak voordat ik afreisde naar Nigeria. Ruim zeven maanden later luister ik het weer af, op een onstabiele internetverbinding in mijn Lagos appartement. 'Een duur grapje', noem ik wonen in deze miljoenenstad die een van de duurste ter wereld is. Dat merk ik hier elke dag. De nette mensenbaan heb ik overigens laten schieten. Dat ging toch te veel in tegen mijn freelancershart.
Beluister het interview bij het Oog ]]> 396@http://fvz-journaliste.nl/pivot/ Nieuws Thu, 21 Feb 2013 15:16:00 +0200 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=394 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=394#comm Een achterstallige website betekent niet dat ik niet aan het werk ben. De column Hoe Femke Funke wordt verschijnt geregeld op OneWorld.nl. Alle aspecten van mijn nieuwe leven in Lagos, Nigeria passeren de revue, van de uit de duim gezogen elektriciteitsrekening tot de Nigeriaanse keuken. Daarnaast verschijnt de serie in het Engels op verschillende Nigeriaanse websites. Femke becomes Funke is een bezoek waard, ook al heb je de columns al in het Nederlands gelezen: de commentaren van de Nigerianen liegen er niet om en vertellen veel over de toestand in het volkrijkste land van Afrika.
Check Femke becomes Funke op deze websites:
YNaija -- Premium Times Nigeria -- Citizensplatform ]]> 394@http://fvz-journaliste.nl/pivot/ Artikelen Mon, 11 Feb 2013 10:59:00 +0200 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=392 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=392#comm Na een paar weken in Nederland (een week langer dan gepland om redenen van Hollandsche bureaucratie) ben ik weer terug in Lagos. En ik merk het meteen. Ik ben het verleerd. Als ik op de hoek van mijn straat yam koop en 400 Naira moet neertellen voor een sneue wortel, kan ik hoog of laag springen: de prijs gaat niet naar beneden. Terwijl ik nog wel dacht de kunst van het onderhandelen te hebben opgepikt van Sola. Onderhandelen in Lagos vereist speciale training en ik ben voor de opleiding nog lang niet geslaagd.
Lees mijn column in OneWorld ]]> 392@http://fvz-journaliste.nl/pivot/ Nieuws Sun, 11 Nov 2012 13:24:00 +0200 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=391 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=391#comm Soms maakt ze je aan het huilen. En de meest serieuze pepersoep staat je niet eens toe te praten tijden het eten. Het is een van mijn favoriete gerechten uit de Nigeriaanse keuken, hoewel je wel even aan de pittigheid ervan moet wennen. Het mooie daarvan: door de alomtegenwoordige pepers, laat je de soep zich het beste consumeren met een ijskoude STAR pils. Een goddelijke combinatie. Pepersoep is er in vele varianten, zoals met vis, 'gemengd' vlees (als in: vraag niet wat het precies is), geit, slak of kip. Ik hield het tot voor kort bij katvis, maar vorig weekend eindige ik mijn bestaan als vistariër: ik doodde een kip. Het gevogelte belandde in de verrukkelijke kippenpepersoep die Elnathan John bereidde, niet alleen een briljant schrijver maar ook een uitstekende kok.
Klik op 'meer' voor het recept van Elnathans kippenpepersoep'Ingredienten:
- twee kleine uien
- vier kleine rode paprika's, of twee grote
- rode pepers naar smaak (en dat zijn er veel als je Yoruba bent)
- knoflook naar smaak (voor de meeste Nigerianen betekent dat: geen)
- verse 'geurige bladeren' (scent leaves), of indien in Europa, platte peterselie
- curry poeder
- gedroogde tijm
- 1 kilo kip in fikse brokken (geen plofkip hoor, ik heb nog prinicipes)

Gooi alles behalve de laatste drie ingrediënten in de food processor. Ik moet bekennen dat ik hier Elnathans advies negeer, die stelde dat de mix voor de bouillon het beste met de hand in de vijzel kon worden vermalen. Maar waar hebben we die goed geoutilleerde Europese keuken met 24 uur per dag elektriciteit anders voor als je je apparaten niet kunt gebruiken? Maar vermaal de boel niet tot babyvoeding, gebruik de pulseer knop. Voeg zonnebloemolie toe en maal nog heel even. Ruik. Dan weet je al dat dit lekker wordt. De Nigerianen weten de meest alledaagse ingrediënten te combineren tot keukenmagie. En het is zo ogenschijnlijk eenvoudig dat je je afrvraagt: waarom heb ik daar niet eerder aan gedacht?

Doe het mengsel in een pan en laat het op een laag vuur glazig bakken. Voeg de curry en tijm toe aan het mengsel en laat het meebakken om de smaak los te maken. Gooi er een plens water bij. Tegen het volgende ingrediënt heb ik lang geageerd: Maggi blokjes. Ik ben van mening dat Maggi blokjes een vloek zijn voor de Afrikaanse keuken. Het wordt gebruikt in bijna alles behalve verjaardagstaarten en alles smaakt er hetzelfde door. Ik zou politiek correct kunnen verklaren dat je een dag van tevoren een groentenbouillon moet gaan staan maken, maar laten we in plaats daarvan praktisch denken: gooi die Maggiblokjes in de pan en vergeet ze. Laat de stukken kip voorzichtig in de pan glijden (Pepersoep maakt lelijke vlekken en die wil je niet in je hele keuken hebben). Doe er een deksel op en laat op een laag vuur pruttelen.

Stomend heet, zo moet ze worden geserveerd. In de meeste Nigeriaanse bukka's (lokale restaurants) of kroegen krijg je haar ook zo en betaal je er niet meer dan 700 Naira (3,50 euro) voor. Trap niet in onzin van dure restaurants die 'lokale zeervuchten pepersoep' op het menu hebben staan. Het is te duur, nauwelijks pittig en om de een of andere reden lauw (Hoe is het mogelijk dat je twee uur op je eten moet wachten en dat het, als het dan eindelijk komt, koud is?). Maar goed. Maak liever je eigen pepersoep. Je weet nu hoe het moet. En als je je kunt inhouden: laat haar een nachtje staan. De volgende dag smaakt ze nog beter. ]]> 391@http://fvz-journaliste.nl/pivot/ Nieuws Tue, 09 Oct 2012 19:23:00 +0200 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=388 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=388#comm Vergeet alles wat je ooit hebt geleerd over voorrang en verkeersregels. In plaats daarvan, denk Darwin. Stel je erop in dat hier het recht van de sterkste geldt. Probeer niet het systeem achter het Lagos verkeer te vatten. Dat is er niet. Wat Wilma - de knalrode Toyota die ik heb laten verschepen - en ik hebben geleerd in één week rijden in Afrika's grootste stad.
Lees Hoe Femke Funke wordt op OneWorld.nl ]]> 388@http://fvz-journaliste.nl/pivot/ Nieuws Tue, 28 Aug 2012 09:32:00 +0200 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=386 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=386#comm De beroemdste sloppenwijk van Lagos, gebouwd op het water van de lagune, gaat deels tegen de vlakte. Hele families die er soms al generaties lang woonden raken dakloos. Ik voer op een gondel door de wijk die eufemistisch 'het Venetië van Lagos' wordt genoemd en sprak er met ontheemde bewoners. Toen ik Nigeriaanse vrienden erover vertelde, bleken ze lang niet allemaal sympathie te hebben voor de sloppenwijkbewoners.
Lees mijn column op OneWorld ]]> 386@http://fvz-journaliste.nl/pivot/ Nieuws Wed, 01 Aug 2012 15:49:00 +0200 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=384 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=384#comm Mijn laatste nachten in eigen land. Mijn afscheid heb ik al lang genomen. Alleen mijn lijf is nog hier: ik adem, droom en denk Lagos. Ben beter op de hoogte van het Nigeriaanse nieuws dan van het Nederlandse en als ik met mensen praat, gaat het over Lagos. Zondagavond gaf ik een interview bij Radio 1 programma Met het oog op morgen over Nigeria en waarom ik erheen verhuis. Na middernacht bracht de taxi me terug over een doodstille A2 door het overgeorganiseerde Nederlandse landschap, maar voor mijn geestesoog reden we over de Third Mainland Bridge (de brug die het Lagos vasteland verbindt met de eilanden en momenteel groot onderhoud ondergaat) door nachtelijk Lagos.
Lees mijn laatste blog vanuit Nederland ]]> 384@http://fvz-journaliste.nl/pivot/ Nieuws Sun, 22 Jul 2012 22:10:00 +0200 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=376 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=376#comm Mayke van Zeijl 19 februari 1973 – 2 juli 1987
Vandaag is het 25 jaar geleden dat mijn zusje Mayke overleed. Mijn eerste boek droeg ik in 2007 op aan haar, als eerbetoon en om de wereld te laten weten van haar bestaan. Nu, op haar 25ste sterfdag voel ik weer de behoefte dat te doen. Dit keer in de vorm van een brief aan mijn zus. Een brief aan een meisje van veertien dat nooit een vrouw heeft mogen worden.Wie je had kunnen zijn

Mama denkt dat je het onderwijs was ingegaan. Lerares Frans of zo. Ik kan me je niet goed voorstellen met een leesbril en een kokerrok – in mijn gedachten dragen leraressen Frans een kokerrok. Je opwippende billen zouden er wel mooi in uitkomen. Jouw eerste jaren voor de klas zou je menige puberende scholier in de war hebben gebracht met je lange goudblonde haren en blauwe ogen. Die ogen waarmee je door iemand heen kon kijken – al toen je nog een kleuter was. Met die blik kon jij als enige papa van zijn stuk brengen als hij kwaad was. Je zou er de orde mee hebben bewaard in de klas. Misschien was lerares je inderdaad op het lijf geschreven. Ik zie je alleen niet ouder worden in het vak. Zou je tot aan je 65ste (67ste tegenwoordig) de vervoegingen van être en avoir aan 12-jarigen hebben uitgelegd? Of zou je carrière hebben gemaakt en teamleider, conrector of bestuurder zijn geworden in een van die grijze kamers waarin de leidinggevenden in het onderwijs zich begraven?

Ik herinner me een middag in het ziekenhuis toen je voor de tweede keer was opgenomen. Na school was ik naar je toe gefietst en ik trof de kinderarts aan je bed. Toen hij weg was zei je dat je dat later zou willen worden: kinderarts. Op dat moment was je daar intelligent genoeg voor. Maar dat was voor de bestralingen. Toen je terugkwam op school, droeg je een pruik. Een veel oudere vierdeklasser complimenteerde je met je mooi geföhnde haar. Je was zo opgelucht dat ze niet besefte dat je eigenlijk kaal was. Wat je niet verbergen kon, was je verloren denkvermogen. Woordjes leren, wat je vroeger makkelijk afging, werd een nachtmerrie en de formules die je voorheen kon dromen begreep je niet meer. Je moest naar een andere school. Eentje waarna je nooit medicijnen zou kunnen gaan studeren. Wellicht had je dan gekozen voor de verpleging. Zou je er de doortastendheid en de zorgzaamheid voor hebben gehad? Ik weet het niet.

Maar wat zegt een beroep? Ik vraag me af hoe je je zou zijn gaan kleden. Of je liefde voor de kleur rood zou zijn gebleven, de kleur die we allemaal droegen op je begrafenis. Wat je zou hebben gevonden van mijn zwarte periode – die pas zeer onlangs tot een einde kwam. En of je me zou zijn komen opzoeken in de kraakpanden waar ik als twintiger woonde zoals je tweelingbroer Huib deed. Had je iets begrepen van mijn worsteling? Had jij het misschien nog bonter gemaakt? Ik droomde daar soms van. Dat ik een zus had die onze ouders meer kopzorgen gaf dan ik. Die zonder bericht het vliegtuig naar India pakte om te ontdekken dat een ashram niets voor haar was, om vervolgens naar Varanasi te liften en daar maandenlang knetterstoned aan de oevers van de Ganges te zitten zwijgen tussen de mannen met witte baarden.

Er zijn zo veel vragen die ik je nooit heb durven stellen. Wat je ervan vond als maagd te sterven bijvoorbeeld. Dat vraagt een meisje van vijftien niet aan haar zus van veertien. Maar het speelde wel door mijn hoofd. Hoe zou het je later zijn vergaan in de liefde? Zou je zijn blijven hangen aan een middelbare-schoolrelatie, in ons dorp blijven wonen en drie kinderen hebben gekregen? Misschien hadden je woedeaanvallen – wat kon je soms tekeergaan – hem uiteindelijk verdreven. Dan was je als alleenstaande moeder in de nieuwbouw terechtgekomen achter de friettent waar we vroeger op woensdagmiddag stiekem patatjes met gingen halen. Mijn andere scenario is een Fransman. Een Jean-Michel of een andere dubbele naam die een kop groter zou zijn dan jij, die je zou adoreren en je elke dag zou vertellen dat hij van je hield. Dat is de Hollywoodversie. Die vrijheid neem ik als ontwerper van de afgelopen 25 jaar van jouw leven dat niet was.

Zouden wij vriendinnen zijn geweest? Het soort zussen dat elkaar wekelijks belt en alles met elkaar deelt? Had ik bij jou terecht gekund toen mijn eigen leven implodeerde? Had jij geluisterd zonder te oordelen?

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het allemaal niet weet.
Toen je 25 jaar geleden stierf was je veertien jaar oud.
Ik was vijftien.
Hoe goed ken je elkaar dan?

Als ik zeg dat ik je mis, dan heb ik het niet over dat meisje van veertien. Ik mis de vrouw tot wie je je had kunnen ontwikkelen. Ik hoop dat ze een vriendin zou zijn geworden. Die vriendin mis ik verschrikkelijk.

Femke ]]> 376@http://fvz-journaliste.nl/pivot/ Nieuws Mon, 02 Jul 2012 07:00:00 +0200 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=383 http://www.fvz-journaliste.nl/pivot/entry.php?id=383#comm Als journalist moet je een evenwicht vinden tussen te veel meevoelen en afgestompt raken. Mijn grootste angst is het om cynisch te worden. Toen ik met reizen begon, heb ik mijn vrienden gevraagd me te waarschuwen als ik niets meer voel voor de mensen over wie ik schrijf en niet meer geraakt ben door wat ze overkomt. Want hoe slecht de lokale keuken ook te boek staat, geen volk verdient hondenvoer.
Lees mijn blog op OneWorld ]]> 383@http://fvz-journaliste.nl/pivot/ Nieuws Sat, 30 Jun 2012 13:08:00 +0200